Mentionsy

A nagle się okazało, że jestem osobą, wiesz, wysoko wrażliwą, która potrzebuje absolutnie dużo ciszy, a poza tym, no, na szczęście, idąc ku uzdrowieniu dzięki terapii, też nie odnajduję się w jakimś takim, wiesz, w ogóle, pamiętam, że w tamtym roku miałam taki moment przełomowy, że zacząłem się zastanawiać, Boże, co to są za ludzie, którzy tu przychodzą, w ogóle, gdzie ja jestem, co ja stworzyłam i z czym ja jestem, jak oni wychodzą, przychodzą.

I pomyślałam sobie, Boże, na szczęście.

I wskazałam te po prostu osoby i była moja znajoma przy mnie, taka dalsza i mówię, boże chyba nikt by się w Polsce tak nie zachował, żeby po prostu, wiesz...

Jak słyszę mama przyjaciółka, to mówię, Boże... Tak, ale to jest u mnie... Tak, tak, jasne, natomiast wiesz, to jest też tak, że...

Miałam nie chodzić, nie mówić, mama mnie rehabilitowała, wystawiała trochę na próby, nie przytulając specjalnie, nie mówiąc, o Boże, jaka ty jesteś super, tylko po prostu, a ja trochę nie wiedząc, że mogę sobie nie poradzić, po prostu gdzieś tam... Szłaś i robiłaś.

Karmiące, tak to nazwijmy, w jakiś fajny sposób, to mam wrażenie, że wiesz, nie chcę mówić o latach przełomowych, nie chcę znowu, że boże, to będzie nie wiadomo, bo już na samą myśl, że po prostu znowu mówię o czymś wielkim, albo że coś tam, to już po prostu, wiesz, widzę, że mi się po prostu, boże, już Hamer, tylko nie mów znowu o wielkich krokach, tylko po prostu, więc mam takie, wiesz, wrażenie, że po prostu...

I teraz, wiesz, jak z tego wyjść, jak odgarnąć na przykład umysł, który mówi, boże, a jednak może być coś zrobiłeś.

No i oczywiście, wiesz, tutaj też się pojawia ten klimat, boże, jak było fajnie, jakiś resentyment, no bo nie wiem, mama mnie wystawiała, wiesz, wystawiała mnie na klatkę, tam miałam jakieś gry chińczyki i inne i dzieciaki do mnie przychodziły.

I dlatego czasami, wiesz, jak mam taki gorszy dzień, to mówię, Boże, ta Polska, nie?