Mentionsy

Trzy dni po scenie, którą właśnie opisaliśmy, około piątej po południu, w dniu, w którym miało się odbyć spisanie intercyzy panny Eugenii i Cavalcantiego, pod podmuchami chłodnego wietrzyku kołysały się liście w niewielkim ogrodzie przed domem hrabiego de Monte Christo.

Wyskoczył z niego prosto na stopnie ganku pan Andrea Cavalcanti, tak wytworny i rozpromieniony, jakby miał poślubić księżniczkę.

Gdy Andrea Cavalcanti już się rozpędził, nic nie mogło go pohamować.

— No tak — przytaknął skromnie Cavalcanti.

— zawołał Cavalcanti, upajając się metalicznym brzmieniem tych złotych słów.

Najpierw miał podpisać baron, następnie pełnomocnik pana Cavalcantiego, dalej baronowa, a wreszcie i przyszli małżonkowie.

– Jaśnie oświecony książę Cavalcanti – rzekł notariusz.

– Gdzie jest książę Cavalcanti?

— Nazywa się Andrea Cavalcanti.

— Ale kim ma być ten Andrea Cavalcanti?