Mentionsy

Albert wrócił do domu i natychmiast napisał do Fransa, Dibreya i Morella, że chciałby się z nimi tego wieczoru zobaczyć w operze.

Tuż za nim wszedł Morel i także ją musiał rozglądać, poszukując siostry i szwagra.

Hrabia czuł nadciągającą burzę i gdy usłyszał zgrzyt klucza w drzwiach loży, nie przerwał wesołej pogawędki z morelem, ale rozumiał już wszystko i na wszystko był już przygotowany.

Morel dopiero teraz przypomniał sobie, że dostał od wicehrabiego list, w którym Albert prosił go bez żadnych wyjaśnień, aby stawił się w operze.

Uczynił więc gwałtowny ruch, jakby chciał rzucić hrabieniu w twarz rękawiczkę, ale Morel złapał go za rękę, a Bachamp i Chateaurenot w obawie, żeby scena nie wykroczyła zbyt daleko, przytrzymali go z tyłu.

Morel skorzystał z tego, aby zamknąć drzwi.

Morel nachylił mu się do ucha i rzekł.

Morel ujął dłoń Monte Christa i zadrżał, czując, jak jest spokojna i zimna.

Morel osłupiał i wypuścił rękę hrabiego.

Morel zrozumiał, że na tym rozmowa skończona i postanowił zaczekać.

– A teraz – rzekł Monte Christo, zwracając się do Morela – chyba mogę na pana liczyć?

– Oczywiście – odparł Morel – jestem do pańskiej dyspozycji, ale… ale… zależałoby mi na tym, żeby poznać prawdziwą przyczynę.