Mentionsy

Nieprawda, bo wraz z artykułem otrzymaliśmy wszystkie dowody i pewni jesteśmy, że pan de Morserve będzie siedział cicho, zresztą wyświadczamy przysługę całemu krajowi, demaskując nikczemników, którzy nie zasługują na oddawane im zaszczyty.

Bo moja gazeta, która jako pierwsza poruszyła tę kwestię, musiała ją z braku dowodów zostawić, choć nam bardziej zależy na zdemaskowaniu pana de Morserve.

Ale hrabia de Morser jeszcze o niczym nie wiedział.

Wreszcie jeden z czcigodnych parów, jawny nieprzyjaciel Morserfa, wyszedł uroczystym krokiem na mównicę, co zapowiadało, że nadeszła oczekiwana chwila.

Jeden Morser nie przeczuwał nawet, dlaczego sala wpatruje się w takim skupieniu w mówce, którego nie zawsze słuchano z uwagą.

W ten sposób pomści się hrabiego de Morserfa i przywróci pozycję, jaką zajmował w oczach opinii publicznej.

– Panowie – rzekł – wysłuchaliście obrony pana hrabiego de Morser.

Pan de Morser zbladł i zacisnął palce na papierach, które trzymał.

Panie prezydencie, oświadczam, że mogę udzielić komisji dokładnych informacji na temat generała lejtnanta Hrabiego de Morser i jego działalności w Epirze i Macedonii, którą ma rozpatrzyć komisja.

Dla wszystkich zresztą było to wydarzenie tak dziwne i zaskakujące, że zbawienie czy zguba pana de Morserve przestały na chwilę obchodzić kogokolwiek.

Gdyby w tej chwili uderzył piorun i pod nogami morserwa otworzył przepaść, nie mógłby być chyba bardziej unicestwiony.

Hrabia de Morser zrobił się zielony.

— Panie de Morser — rzekł prezydent — czy rozpoznaje pan w tej damie córkę Alego Tebelina Pascianiny?

— Nie — odpowiedział Morser, wstając trudem.

Każde słowo raziło Morserfa niczym ostrze miecza.

— Panie de Morser — rzekł prezydent —

– Nic – odpowiedział głucho hrabia de Morser, powstając.

Czy uważacie, że pan hrabia de Morser jest winny wiarołomstwa, zdrady i wszystkich tych nikczemnych czynów?