Mentionsy

— Chodzi mi o morserfa.

Nieprawda, bo wraz z artykułem otrzymaliśmy wszystkie dowody i pewni jesteśmy, że pan de Morserve będzie siedział cicho, zresztą wyświadczamy przysługę całemu krajowi, demaskując nikczemników, którzy nie zasługują na oddawane im zaszczyty.

Bo moja gazeta, która jako pierwsza poruszyła tę kwestię, musiała ją z braku dowodów zostawić, choć nam bardziej zależy na zdemaskowaniu pana de Morserve.

A kiedy zaczęliśmy się wahać, czy oskarżyć Morserfa, oświadczył, że artykuł i tak zostanie opublikowany w innym dzienniku.

Ale hrabia de Morser jeszcze o niczym nie wiedział.

Gdy Morser przybył, obrady trwały już od pół godziny.

Wreszcie jeden z czcigodnych parów, jawny nieprzyjaciel Morserfa, wyszedł uroczystym krokiem na mównicę, co zapowiadało, że nadeszła oczekiwana chwila.

Jeden Morser nie przeczuwał nawet, dlaczego sala wpatruje się w takim skupieniu w mówce, którego nie zawsze słuchano z uwagą.

Utrzymywał, że podnosząc na forum publicznym tak drażliwe kwestie osobiste, chciał ocalić honor morserfa i honor całej izby.

W ten sposób pomści się hrabiego de Morserfa i przywróci pozycję, jaką zajmował w oczach opinii publicznej.

Ten cios spadł na morserfa równie niespodziewanie i tak go przytłoczył, że hrabia zdołał wybąkać zaledwie kilka słów, rozglądając się błędnym wzrokiem po twarzach kolegów.

Morserfowi wróciła odwaga, kiedy poczuł, że mimo tego straszliwego ciosu jeszcze żyje.

– Panowie – rzekł – wysłuchaliście obrony pana hrabiego de Morser.

Pan de Morser zbladł i zacisnął palce na papierach, które trzymał.

Panie prezydencie, oświadczam, że mogę udzielić komisji dokładnych informacji na temat generała lejtnanta Hrabiego de Morser i jego działalności w Epirze i Macedonii, którą ma rozpatrzyć komisja.

Dla wszystkich zresztą było to wydarzenie tak dziwne i zaskakujące, że zbawienie czy zguba pana de Morserve przestały na chwilę obchodzić kogokolwiek.

Gdyby w tej chwili uderzył piorun i pod nogami morserwa otworzył przepaść, nie mógłby być chyba bardziej unicestwiony.

Hrabia de Morser zrobił się zielony.

— Panie de Morser — rzekł prezydent — czy rozpoznaje pan w tej damie córkę Alego Tebelina Pascianiny?

— Nie — odpowiedział Morser, wstając trudem.

Każde słowo raziło Morserfa niczym ostrze miecza.

— Panie de Morser — rzekł prezydent —

Morser milczał.

– Nic – odpowiedział głucho hrabia de Morser, powstając.

Czy uważacie, że pan hrabia de Morser jest winny wiarołomstwa, zdrady i wszystkich tych nikczemnych czynów?