Mentionsy

Nazajutrz, po przytoczonej rozmowie, hrabia de Monte Christo rzeczywiście pojechał do Otel, zabierając ze sobą Alego i kilkoro służących.

— Dobrze — rzekł Monte Christo.

Ostrzegam pana de Monte Christo, że jeszcze tej nocy do jego domu na polach elizejskich zakradnie się pewien mężczyzna, by wykraść papiery znajdujące się w sekretarzyku stojącym w gotowalni.

Wiadomo, że pan hrabia de Monte Christo, znany ze swojej odwagi, nie zechce zawiadomić policji.

— Nie chcą ukraść mi żadnych papierów — stwierdził Monte Christo.

Monte Christo oparł się o drzewo i wzrokiem, który go tak rzadko mylił, ją sądować aleję.

Hrabia z Alim zjedli na prędce po kawałku chleba, popili hiszpańskim winem, po czym Monte Christo uniósł nieco w górę płótno jednego z obrazów,

Monte Christo domniemywał, że chodziło tu o jego życie, a nie pieniądze.

Monte Christo aż palił się z ciekawości, kim są wrogowie i ilu ich rzeczywiście jest.

Monte Christo podszedł do okna.

Gdy zbliżył się do drzwi sypialni, Monte Christo, sądząc, że włamywacz tam wejdzie, przygotował pistolet, ale usłyszał tylko zgrzyt zasówek.

— Aha — szepnął do siebie Monte Christo i uśmiechnął się z rozczarowaniem.

— szepnął Monte Christo, cofając się w zdziwieniu.

— szepnął Monte Christo.

W tym czasie Monte Christo zdjął szybko surdut, kamizelkę oraz koszulę.

Monte Christo uderzył się nagle w czoło i usta zadrgały mu w uśmiechu.

Monte Christo wyjął z szufladki świecę i w chwili, gdy złodziej szperał coraz niecierpliwiej w zamku, otwarł cicho drzwi, trzymając świecę tak, by jej światło padało mu wprost na twarz.

– rzekł Monte Christo.

— Tak, bez wątpienia, ksiądz Busoni, we własnej osobie — podjął Monte Christo.

– Chcieliśmy więc okraść hrabiego de Monte Christo!

— Wycięta szyba — ciągnął Monte Christo.

— przerwał Monte Christo.

No, to Hrabia de Monte Christo, ten u którego teraz jesteśmy.

– zapytał zdumiony Monte Christo.

Monte Christo wszedł do sypialni i jednym spojrzeniem ogarnął ogród i ulicę.