Mentionsy

Wychodząc, zostawił 200 franków dla Kaderusa.

Andras skoczył do swojego pokoju i natychmiast spalił list kaderusa, tak że został z niego tylko pył.

Po chwili w okratowanym okienku pojawił się Kaderus.

— No, no, mój mały, nie złość się — rzekł Kaderus.

— rzekł Kaderus.

— Mój synku — rzekł sentencjonalnie Kaderus — przy jedzeniu można pogawędzić.

Kaderus rzeczywiście płakał.

I bardzo wymowne spojrzenie Kaderusa uzupełniło niedokończone zdanie.

Kaderus westchnął.

Kaderus wzruszył ramionami.

Kaderus dał przykład i zaczął z apetytem zajadać, zachwalając kolejno każdą podawaną gościowi potrawę.

— rzekł Kaderus.

Zawsze drżał, gdy słyszał o nowym pomyśle Kaderusa.

– No cóż – rzekł filozoficznie Andrea, by przekonać się, do czego zmierza Kaderus – czy nasze życie nie jest ciągłym czekaniem?

Ty zawsze coś tam miałeś pochowane, jakieś sakiewki, skarbonki, bo próbowałeś okpić swojego biednego przyjaciela Kaderusa.

Na szczęście wspomniany przyjaciel Kaderus miał nosa.

— Mój drogi przyjacielu — rzekł Kaderus.

– Apetyt rośnie w miarę jedzenia – odparł Kaderus, wyszczerzając zęby, jak śmiejąca się małpa albo jak tygrys, który pomrukuje.

Plany Kaderusa przejmowały zawsze Andrę jeszcze większą trwogą niż jego pomysły.

Powiedz mi, rzekł następnie Kaderus, czy mógłbyś, nie tracąc nic z własnej kieszeni, zdobyć dla mnie jakieś 15 tysięcy franków?

— Nie zrozumiałeś mnie chyba dobrze, jak mi się zdaje — odpowiedział Kaderus lodowato, ale spokojnie.

— Mnie jest wszystko jedno — rzekł Kaderus.

— No, no, Kaderus, nie gadaj głupstw.

— Ale to, Kaderus, utrudni mi życie.

— No tak, dobry opiekun — rzekł Kaderus.

— To znaczy tyle tysięcy, ile ty mi dajesz setek — skwitował Kaderus.

Zapytał Kaderus.

Łaskawy ojciec, poczciwy ojciec, najzacniejszy z ojców, wykrzykiwał Kaderus, wywijając talerzem, który trzymał w obu rękach.

Kaderusu nie miał.

Kaderus zamyślił się na chwilę.

Kaderus, nie rób głupstw.

— ożywił się Kaderus.

Ale nieostrożność, zauważył Kaderus.

spytał Kaderus.

Kaderus rozmarzył się.

To jest dopiero życie, wykrzyknął Kaderus.

Kaderus tak spojrzał na młodzieńca, jakby chciał mu wydrzeć jakąś prawdę ukrytą w najgłębszych zakamarkach serca.

— zapytał Kaderusa.

— rzekł Kaderus.

Ale potem właściciel kantoru będzie śledzić poczciwego kaderusa.

Kaderus zastępił się tak bardzo, że Andréa aż przeląkł się tej nagłej zmiany.

— Jakiś ty wesoły — rzekł Kaderus.

— rzekł Andrea, nie gniewając się o ten nowy szantaż, czego obawiał się Kaderus i zdjął pierścionek z palca.

Kaderus przyjrzał się z bliska diamentowi i Andrea od razu się domyślił, że bada czy kanty szlifu są odpowiednio ostre.

— To fałszywy diament — rzekł Kaderus.

Kaderus podszedł do okna i przejechał kamieniem po szybie.

— Konfitur, przyznaję — rzekł Kaderus, wkładając pierścionek na mały palec.

— Szczęściasz z ciebie, łotrze — rzekł Kaderus.

Dobryj milion, rzekł Kaderus.

— To z dobrego serca — rzekł Kaderus, śmiejąc się rubasznie na całe gardło.

Kaderus stał na schodach i obserwował chłopaka, dopóki ten nie zszedł na dół i nie zniknął w bramie.