Mentionsy

Tego samego dnia, kiedy hrabia de Morcer, wściekły i upokorzony, co zrozumiałe, chłodnym przyjęciem, opuścił dom pana Danglarsa, pan Andrea Cavalcanti, ufryzowany i wypomadowany, z podkręconym wąsem w białych rękawiczkach, pod którymi rysowały się wyraźnie paznokcie, zajechał, niemal stojąc w swym faetonie, na dziedziniec u państwa Danglar.

Po 10 minutach rozmowy w salonie znalazł sposób, by zaprowadzić bankiera w stronę okna, gdzie w okiennej niszy wyłożył panu Danglarsowi wszystkie zgryzoty, jakie trawią jego duszę po wyjeździe ojca.

Danglar słuchał tego z największą uwagą, już bowiem od blisko trzech dni czekał na takie wyznanie ze strony pana Andrei i gdy w końcu je usłyszał, jego oczy otwarły się szeroko i rozpromieniły z tą samą mocą, z jaką zmrużyły i zasępiły w czasie rozmowy z panem Demurserf.

— Ja zawsze miałem zamiar — rzekł Danglary — dać mojej córce w posagu pięćset tysięcy franków, zresztą ona jest moją jedyną spadkobierczynią.

A jednak, rzekł Danglar, który nawet nie spostrzegł, kiedy ta bezinteresowna na początku konwersacja przerodziła się w rozmowę o interesach,

Danglar poczuł, jak radość zapiera mu dech w piersiach.

— Panie Cavalcanti — rzekł Danglar — proszę mieć nadzieję i może pan być przekonany, że jeśli żadna przeszkoda z pańskiej strony nie zatrzyma biegu wypadków, może pan uważać naszą umowę za zawartą.

— Ale — rzekł Danglar, zastanowiwszy się chwilę — jak to możliwe, że pan Hrabia de Monte Christo, pana paryski opiekun, nie przyszedł z panem, by złożyć tę ofertę?

— roześmiał się danglar.

— Może mi pan przynieść taki kwitek nawet na milion i też go chętnie przyjmę — rzekł Danglar, chowając weksel do kieszeni.

Żenisz się z córką Danglarsa.

A tak, z córką Danglarsa.

Czy o to ci chodzi, że nie powiedziałem z córką barona Danglarsa?

Przecież Danglar to mój były przyjaciel i gdyby tylko nie popsuła mu się pamięć, zaprosiłby mnie na twoje wesele.

Mam tylko nadzieję, że dostanę od ciebie jakiś prezent ślubny w dniu, kiedy poślubisz córkę mojego przyjaciela Danglarsa.