Mentionsy

Tak się sprawy miały w kręgu paryskiej socjety, do której wprowadziliśmy naszego czytelnika, gdy pewnego wieczoru Monte Christo odwiedził pana Danglarsa.

Od obiadów, hotel i przypadków, które po nim nastąpiły, pani Danglar reagowała swego rodzaju niespokojnym drżeniem, ilekroć wymawiano nazwisko Monte Christo.

Monte Christo zrozumiał, że panna Danglar woli towarzystwo panny Ludwiki d'Armilly, swojej nauczycielki śpiewu, od towarzystwa jego i pana Cavalcanti.

Monte Christo rzucił szybkie i ciekawe spojrzenie w głąb tego gnekeum.

Poprowadził młodzieńca do saloniku i czy to przypadkiem, czy umyślnie zamknął drzwi za Andreą w taki sposób, że ani Monte Christo, ani baronowa ze swoich miejsc nie mogli już nic więcej dojrzeć.

— zapytał Monte Christo.

Proszę tylko pomyśleć, rzekł Monte Christo, udając, że niczego nie spostrzegł.

— zapytał Monte Christo z dobrze udaną naiwnością.

— A tak — rzekł Monte Christo.

— Za to nie mogę poręczyć — odpowiedział Monte Christo.

— Ale pan jest prawdziwym demokratą — rzekł z uśmiechem Monte Christo.

Monte Christo udał, że nie widział całej tej sceny.

Wziął Monte Christo na stronę.

— No nie wiem — odparł Monte Christo.

Zapytał Monte Christo.

Achem, odchrząknął z kolei Monte Christo.

Zwłaszcza Monte Christo spostrzegł to poruszenie i spojrzał na bankiera pytającym wzrokiem.

Monte Christo odwrócił się, chcąc ukryć wyraz litości, który przemknął przez jego twarz, ale natychmiast zniknął.

Monte Christo uśmiechnął się w taki sposób, w jaki zawsze uśmiechał się, gdy chciał uniknąć odpowiedzi.

Jeżeli chce pan obdarzyć ją jakimś komplementem, niech pan przynajmniej pochwali jej głos, doradził Monte Christo.

— Mój kochany hrabio — rzekł Monte Christo — ma pan szczególny dar prawienia niegrzeczności.

— zapytał Monte Christo.

Monte Christo, ponawiając przeznaczone dla pani Danglar rady odnośnie środków ostrożności, jakie żona bankiera powinna przedsięwziąć w trosce o swoją przyszłość.