Mentionsy

Aresztowano zastępcę kapitana mego statku, niejakiego Edmunda Dantesa.

Ponadto relacja Dantesa z wizyty z marszałkiem i z rozmowy z cesarzem zakłócała mu nieco spokój ducha.

Wilford, mijając przedpokój, zerknął z ukosa na Dantesa.

Pierwsze zatem wrażenie, jakie odniosł Wilfor, było korzystne dla Dantesa.

Zaskoczył go ten szczególny zbieg okoliczności, a wzruszony głos Dantesa, którego pojmano w tak radosnej chwili, obudził w głębi jego duszy współczucie dla obwinionego.

Gdy był już gotów ów krótki speech, Wilfor uśmiechnął się do siebie, myśląc o wrażeniu, jakie sprawi wśród słuchaczy, i zwrócił się do Dantesa.

Przy doświadczeniu, jakie posiadał jako podprokurator królewski, stykając się bezustannie ze zbrodnią i z przestępcami, widział on w każdym słowie Dantesa przekonujący dowód jego niewinności.

W tej błogiej nadziei twarz Wilforta przybrała tak radosny wyraz, że kiedy oderwał się od swoich myśli i spojrzał na Dantesa, Edmund, który śledził każdą zmianę na obliczu sędziego, jął uśmiechać się tak serdecznie, jak sędzia uśmiechał się do siebie.

Zaraz, zaraz, rzekł podprokurator do Dantesa, który sięgał już po rękawiczki i kapelusz.

Jego zbielały usta, drżące ręce i pałające oczy przejmowały Dantesa najokropniejszą obawą.

Idź pan z komisarzem, rzekł Wilford do Dantesa.