Mentionsy

W drzwiach pokoju baronowa spotkała pannę Kornelię, która była jej zaufaną pokojówką.

Baronowa pomyślała zapewne, że pod tą niespodziewaną wizytą kryła się chęć małżonka, aby jakoś naprawić gorzkie słowa, które mu się wymknęły w ciągu tego dnia.

Baronowa zdziwiła się tak, że jej zdziwienie to wyraziła w spojrzeniu, które zapewne przywołałoby do porządku małżonka, gdyby nie to, że baron utkwił właśnie wzrok w gazecie, szukając informacji o giełdzie.

— Panie Lucjanie — rzekła baronowa — oświadczam panu, że nie chce mi się spać nic a nic.

— Wiesz co, mężu, robisz postępy — rzekła baronowa, nie zmarszczywszy nawet brwi.

— odpowiedziała baronowa, zdenerwowana zimną krwią męża.

— rzekła baronowa, usiłując jednocześnie ukryć wzruszenie, jakie brzmiało w jej głosie i zapanować nad rumieńcem.

— No, no, coś takiego — zadrwiła baronowa.

Odpowiedziała z gniewem baronowa, żebyś mi nigdy nie mówił o pieniądzach.

— wykrzyknęła baronowa, trzęsąc się ze złości i z niecierpliwości.

– zawołała Baronowa.

Baronowa o mało nie wybuchła.

— Mężu, zapewne wiesz, — rzekła baronowa nieco pokorniej, — że ten urzędnik został wyrzucony, że chciano mu nawet wytoczyć proces, że wydano nakaz jego aresztowania i zatrzymano, by go gdyby nie uciekł, co dowodzi albo o jego winie, albo o obłąkaniu.