Mentionsy

Pan Bertuccio przeszedł sam siebie.

Jak niegdyś książę d'Antin wyciął w jedną noc całą aleję drzew, bo zasłaniała widok Ludwikowi XIV, tak w ciągu trzech dni pan Bertuccio obsadził dziedziniec wspaniałymi topolami i sykomorami.

Sam wręczył Bertucciowi plan, na którym oznaczył liczbę drzew i miejsce, gdzie miały być zasadzone, a także wymiary gazonu.

Sam Bertuccio przyznawał, że trudno mu go rozpoznać w tej oprawie zieleni.

Bertuccio wynagrodził to sobie, przystrajając mnogością kwiatów przed pokoje, schody i kominki.

Wspaniały Bertuccio uszanował tylko jeden, jedyny pokój.

Obok tego pokoju, leżącego w lewym skrzydle na pierwszym piętrze, do którego prowadziły schody paradne, ale z którego można było też wyjść ukrytymi schodkami, służba przechodziła z ciekawością, a Bertuccio z drżeniem.

Bertuccio czekał na przyjazd Pana z niecierpliwością i niepokojem, miał nadzieję na słowa pochwały, a jednocześnie obawiał się, że Hrabia zmarszczy brwi.

— I owszem, panie hrabio — odparł zachwycony Bertuccio.

A imć Bertuccio odszedł uszczęśliwiony.

Po zwykłych uprzejmościach hrabia zauważył, że Bertuccio, krzątający się do tej pory w kredensie, wślizgnął się do saloniku przylegającego do sali, w której byli goście.

– Czego się pan chce dowiedzieć, Bertuccio?

Bertuccio zerknął przez szparę w drzwiach.

— zawołał Bertuccio.

Kobieta z ogrodu, ta w ciąży, ta, która spacerowała, czekając na... czekając... Bertuccio stanął z otwartymi ustami, blady, z najeżonym włosem.

Bertuccio nie odpowiedział i tylko wskazał palcem Wilforta.

Chyba się oszalał, mój dobry Bertuccio.

Ośmioro, powtórzył Bertuccio.

Tym razem Bertuccio mal nie krzyknął, ale spojrzenie Monte Christo wstrzymało mu głos.

— Biję w pół do ósmej, panie Bertuccio!

A tymczasem Bertuccio chwiejnie powrócił do jadalni, podpierając się o ściany.

Na progu stanął Bertuccio i czyniąc ostatni heroiczny wysiłek, jak Vatel w Chantilly oznajmił.