Mentionsy

Przywitali się z nim, po czym kazali odejść Boro Lokajowi, który służył u pana Nortriera już od 25 lat i usiedli przy starcu.

I tak w czarnym oku pana Nortriera, ocienionym czarną brwią, włosy za to długie, opadające na ramiona już pobielały, w tym oku zebrała się cała energia, cały spryt, cała siła i inteligencja, jakie niegdyś rozproszone były w całym ciele.

Gdy pani de Vilfort wymówiła nazwisko Fransa, oczy Nortriera, którego syn znał tak dobrze, zadrgały.

W oczach Nortriera pojawił się krwawy blask.

Oczy pana Nortriera zmatowiały i znieruchomiały, zdając się mówić, smuci mnie nie tylko twoje milczenie.

Pierś pana Nortriera unosiła się w coraz szybszym oddechu.