Mentionsy

Pan Nortier.

Pan Nortier siedział w wielkim fotelu na kółkach.

Pan Nortier

Dzięki oddaniu miłości i cierpliwości Valentin doszła do takiej wprawy, że rozumiała wszystko, co Nortier chciał wyrazić spojrzeniem.

Stary sługa służył swojemu panu, jak już mówiliśmy, od 25 lat i znał tak dobrze jego nawyki, że Nortier niemal nigdy nie musiał go o nic prosić.

Podczas tego wstępu twarz Nortiera pozostała niewzruszona, zaś Wilfor zatapiał w nim tak badawcze spojrzenie, jakby chciał mu przeniknąć do głębi duszy.

Zapewne więcej emocji niż pan Nortier okazałby na taką wieść posąg z wosku.

Nortierowi udało się skrzywić usta jakby w uśmiechu.

Nortier uspokoił się dzięki sile woli, którą trudno byłoby podejrzewać o tak istnienie w tak zniszczonym organizmie.

rozkazawszy służącemu, aby wezwał Valentin, która zresztą wiedziała, że będzie panu Nortierowi potrzebna.

— Tak — przytaknął żywo pan Nortier.

— No to posłuchaj, dziadziu — rzekła Valentin, klękając przy panu Nortierze i obejmując go za szyję — i ja się martwię, bo ja też nie lubię pana Epinaja.

Gdy skończyłam mówić, oczy Nortiera zabłysły takim sprytem, że dziewczyna jakby wyczytała w nich tę myśl.

Nortier wzniósł oczy ku niebu.

Przy literze N Nortier mrugnął na znak potwierdzenia.

No, zobaczmy, co dalej z tym N. Na, ne, ni, no, tak, tak, tak, zabrugał pan Nortier.

To jest od czasu, gdy Nortier znalazł się w tak ciężkim stanie.

Przy słowie notariusz Nortier dał znak, aby się zatrzymała.

Nortier nie odpowiedział.