Mentionsy

Kaderus przytrzymywał cęgle rękami, kupkę złota i banknotów, a Karkątka uśmiechała się do gościa jak tylko mogła najuprzejmiej.

— Pan miałby nam sprawić kłopot, drogi panie — rzekła przymilnie Karkątka.

Jubiler zanucił jakąś melodyjkę, grzejąc sobie plecy przy wiązce drewna, które Karkątka tylko co podpaliła na kominku.

— No — rzekła Karkątka, stawiając na stole butelkę wina — jak pan chce wieczerzać, to wszystko gotowe.

— Bardzo późno jedliśmy obiad — spiesznie dodała Karkątka.

— My pana będziemy obsługiwać — odpowiedziała Karkątka z takim ugrzecznieniem, jakiego nigdy nie okazywała, nawet wobec gości płacących.

— Słyszy pan — odzwała się znowu Karkątka — bardzo dobrze pan zrobiłeś, żeś wrócił.

No tak, dodała Karkątka.

Jubiler zaczął jeść, karkątka zaś nie przestawała usługiwać mu jak najtroskliwsza gospodyni.

Karkątka patrzyła za nim wzrokiem pełnym chciwości.

Karkątka popatrzyła na niego, wzruszyła ramionami i usiadła naprzeciwko.

Karkątka wpatrywała się w męża, że zaś on siedział w bezruchu, wyciągnęła szponiastą rękę i trąciła go palcem w czoło.

Zdawało mi się, że Karkątka porusza ustami, ale albo mówiła bardzo cicho, albo moje zmysły oszołomiła już senność, dość, że jej słowa do mnie nie dochodziły.