Mentionsy

Monte Christo spostrzegł, że schodząc ze schodów Bertuccio przeżegnał się na sposób krocykański, tzn.

— spytał Monte Christo.

— Marquis de Saint-Méran, — zastanowił się Monte Christo.

Monte Christo zerknął na Bertuccia.

Dziękuję, dziękuję, rzekł Monte Christo, sądząc po zrozpaczonym wyglądzie intendenta, że nie powinien dłużej naciągać struny, aby nie pękła.

I Monte Christo do tych słów dołączył dwie sztuki złota, za co odźwierny zasypał go błogosławieństwami.

– wycedził Monte Christo głosem, któremu trudno było się oprzeć.

— zatrzymał się nagle Monte Christo.

– Nie, mój panie – rzekł Monte Christo – po co mamy wchodzić na alejki?

Monte Christo przeciwnie, szedł cały czas w prawą stronę i zatrzymał się pod krępą drzew.

– roześmiał się Monte Christo.

Monte Christo patrzył na niego przez chwilę tym wzrokiem, jakim w Rzymie przypatrywał się egzekucji na Andrei, a potem odezwał się głosem, który na nowo przejął wskroś dreszczem biednego intendenta.

To dopiero szczególny zbieg okoliczności, rzekł Monte Christo, jakby przez chwilę pogrążył się w myślach, że ni stąd, ni zowąd, zupełnie niechcący, znalazł się pan w domu, w którym odbył się akt przyprawiający cię o tak okropne wyrzuty sumienia.

– wykrzyknął Monte Christo.

— spytał Monte Christo.