Mentionsy

Monte Christo spostrzegł, że schodząc ze schodów Bertuccio przeżegnał się na sposób krocykański, tzn.

Hrabia jednak był zbyt ciekawy, aby podarować Bertucciowi cały ten mały spacer.

Gdy wjechali do wsi, Bertuccio, wciśnięty w kąt powozu, ją z gorączkowym podnieceniem przyglądać się pilnie wszystkim budowlom, jakie mijali.

— Cóż to, panie Bertuccio, nie zamierza pan wysiadać?

Bertuccio wyskoczył z powozu i podał rękę hrabiemu.

Bertuccio zastukał, drzwi się otwarły i wyszedł odźwierny.

Nie trzeba, Bertuccio mi poświeci.

Panie Bertuccio, proszę wziąć latarnię i obejść ze mną pokoje, rzekł hrabia.

— Poświeć no, panie Bertuccio.

Bertuccio westchnął i poszedł naprzód.

– No, dalej, panie Bertuccio – mówił hrabia.

– wykrzyknął Bertuccio, stawiając w rogu latarnię.

Bertuccio podniósł latarnię i usłuchał.

Bertuccio otarł pot spływający mu z czoła, ale posłuchał i mimo to nadal próbował kierować się w lewo.

– Kochany panie Bertuccio!

Mości Bertuccio, ty chyba zwariowałeś, rzekł zimno hrabia.

— Niestety, ekscelencjo — rzekł Bertuccio, potrząsając głową i załamując ręce takim gestem, że rozśmieszyłby tym hrabiego, gdyby go tak mocno nie pochłonęła ta ważna chwila, przez co obserwował pilnie najmniejszy odruch tego człowieka, objawiający stan zatrwożonego sumienia.

Panie Bertuccio , muszę ci wyznać, że machasz i wywijasz rękami i do tego wywracasz oczami jak potępieniec, z którego diabeł za nic nie chce wyjść, a zdążyłem zauważyć, że najbardziej uparty diabeł, co nie chce opuścić człowieka, to jego tajemnica.

Bertuccio złożył ręce, a ponieważ wykonując wciąż te dziwne gesty nie wypuszczał latarni, blask oświetlił jego zmienioną twarz.

– zawołał w rozpaczy Bertuccio.

— Ależ, panie hrabio — zawahał się Bertuccio.

— zawołał z oburzeniem Bertuccio.

— zawołał Bertuccio, rzucając się do nóg hrabiemu.

O, jaśnie Panie, wtedy nie należał do Pana, odpowiedział naiwnie Bertuccio.

Takie rzeczy, dodał Bertuccio, potrząsając głową,

No a więc, mój drogi Bertuccio, pogodzisz się z tym, że cię odeślę do twojego spowiednika.

Powinieneś bowiem wiedzieć, panie Bertuccio, że we Włoszech płaci się sprawiedliwości tylko wtedy, gdy milczy, ale we Francji płaci się i przeciwnie, kiedy gada.

A więc, panie hrabio, zowało Bertuccio, ten człowiek o nieposzlakowanej reputacji, tak?

Opowiedz, że mi to wszystko, panie Bertuccio, bo to rzeczywiście zaczyna mnie interesować.

Bertuccio przywołując wspomnienia podążył za nim.