Mentionsy

Monte Christo znam już jadalnię i salon na dole.

Monte Christo umiał ocenić wszystkie przedmioty, które tu Albert zgromadził.

Portret ten natychmiast przyciągnął uwagę Hrabiego Monte Christo.

Nastała chwila milczenia, w czarcie której Monte Christo nie odrywał oczu od portretu.

Odezwał się Monte Christo całkowicie spokojnym głosem, a w tym kostiumie, z pewnością balowym, bardzo jej do twarzy.

Monte Christo rzucił szybkie spojrzenie na Alberta.

Monte Christo schłonił się, nie rzekł szyni słowa.

Albert zawołał lokaja i kazał mu uprzedzić hrabiostwo de Morserve, że wkrótce pojawi się u nich hrabia Monte Christo.

Monte Christo stanął na chwilę przed herbem i przypatrzył mu się uważnie.

Monte Christo przypatrywał się temu portretowi równie uważnie jak poprzedniemu, analizując szczegół po szczególe, gdy wtem otwarły się boczne drzwi i znalazł się twarzą w twarz z hrabią de Morserfem.

Monte Christo nie postąpił ku niemu ani kroku.

— Ojcze — rzekł młodzieniec — mam żaszczyt przedstawienia pana hrabiego de Monte Christo, tego szlachetnego przyjaciela, która miałem szczęście poznać w tak trudnych, jak wiesz, okolicznościach.

Domówiąc hrabia de Morcerf, wskazał fotel hrabiemu Monte Christo i sam usiadł naprzeciwko okna.

Monte Christo, biorąc fotel wskazany przez Morcerfa, ustawił go tak, by pozostawać w cieniu wielkich aksamitnych zasłon, a jednocześnie móc swobodnie czytać w zmęczonych i smutnych rysach twarzy hrabiego,

– To dla mnie wielki honor – rzekł Monte Christo.

Dzięki takim właśnie rzeczom Pański Naród utrzymuje swoją wyższość nad innymi, rzekł Monte Christo.

Albert patrzył na Monte Christo i słuchał go ze zdumieniem.

Widać dobrze, że nie znasz Hrabiego Monte Christo.

– No właśnie tak, panie hrabio – odpowiedział Monte Christo z uśmiechem, którego żaden malarz nie byłby w stanie oddać, a fizjonomista na próżno by z rozpaczą analizował.

Gdybym się nie lękał znużyć pana hrabiego, rzekł generał widocznie zachwycony sposobem bycia Monte Christo, zabrałbym pana do izby, bo dziś będzie posiedzenie ciekawe dla każdego, kto nie zna naszych nowożytnych senatorów.

Monte Christo, odwróciwszy się żywo, ujrzał panią de Morserve.

Gdy Monte Christo zwrócił się do niej, nieruchoma i blada opuściła bezwładnie rękę, która nie wiadomo dlaczego oparła się była o złoconą framugę.

— Panie hrabio — zwróciła się do Monte Christo.

Monte Christo skłonił się w milczeniu, a ukłon ten mógł ujść za zgodę.

— Dziękuję stokrotnie, panie Albercie — rzekł Monte Christo.

Gdy tylko weszli do przedpokoju, ten sam lokaj co w Rzymie przyniósł dwóm przyjaciołom bilet wizytowy Monte Christo.

Panie Albercie, rzekł Monte Christo, nie zapraszam Cię do siebie, gdyż mógłbym Panu pokazać tylko naprędce urządzony dom, a jak Pan wiesz, mam ustalone zdanie o improwizacjach i chciałbym je zachować.

O, proszę rozpowszechniać tę opinię, rzekł Monte Christo, wchodząc po aksamitnych stopniach wspaniałego powozu.

A tak właściwie, co to za nazwisko Monte Christo?

Hrabia Monte Christo.

Widziałeś hrabiego de Monte Christo w jego własnym domu?

Po prostu Monte Christo to wysepka na Morzu Śródziemnym, bezludna, bez załogi wojskowej.

Kimkolwiek jest przebytnikiem czy nie, przyznasz wszak, kochana mamo, boś go już widziała, że hrabia de Monte Christo jest człowiekiem niezwykłym i zrobi karierę w salonach paryskich.

Zszedł do stajni, nie bez skrywanej irytacji, że Monte Christo, nawet o tym nie myśląc, położył rękę na zaprzęgu, który odeśle jako gniadosze w oczach znawców na miejsce numer dwa.