Mentionsy

– Hrabina – rzekł Morserf – właśnie ubiera się, gdy syn kazał ją uprzedzić, iż wkrótce będzie miała radość przyjąć pańską wizytę, za dziesięć minut będzie w salonie.

— Panie hrabio — mówiła hrabina, podchodząc z majestatem królowej.

— Idź, mój drogi, a ja postaram się, by nasz gość nie odczuł twojej nieobecności — rzekła hrabina równie wzruszonym, co poprzednim głosem.

— odpowiedziała hrabina.

— Nie zatrzymuję więc pana — rzekła hrabina — bo nie chciałabym, aby moja wdzięczność stała się natrętna lub nietaktowna.

– zapytała żywo hrabina.

Zagadnęła hrabina, gdy służący wyszedł, zabierając ostatni wazon.

Jego maniery są zachwycające, rzekła hrabina, sądząc przynajmniej z tego, co mogłam spostrzec przez tych kilka chwil, które u nas zabawił.

Hrabina zastanawiała się przez chwilę i po krótkim wahaniu podjęła.

— O, to możliwe — rzekła hrabina w roztargnieniu.

Hrabina opuściła głowę, jakby pod ciężarem gorzkich myśli.

Hrabina drgnęła z przerażeniem.

Hrabina nie odpowiedziała ani słowa.