Mentionsy

— O, to dopiero miłość — wtrącił Kaderus coraz bardziej niewyraźnym głosem.

Warto by cię wydobyć z nieszczęścia, ale... — No tak, warto — rzekł Kaderus.

Ten pijaczyna Kaderus przerwał mi i poplątał wątek.

I Kaderus zaczął sobie nucić ostatnie dwa wiersze piosenki, bardzo na on czas modnej.

Rozumujesz jak głupiec mój przyjacielu, rzekł Kaderus.

No tak, ale z więzienia się wychodzi, rzekł Kaderus, który czepiał się rozmowy resztką przytomności.

Zresztą, rzekł Kaderus, za co mieliby Dantesa wsadzić do kozy?

Nie będę cicho, rzekł Kaderus.

Kaderus, któremu głowa dawno opadła na stół, podniósł twarz i spoglądając błędnym wzrokiem na Fernanda i Danglarsa, zawołał.

Wypij jego zdrowie — dodał, dolewając Kaderusowi do szklanki — i daj nam spokój.

— wystękał Kaderus, wychylając szklankę do dna.

— Tak, byłoby załatwione — ozwał się Kaderus, który w ostatnim wysiłku swego umysłu przysłuchiwał się, jak czytano, i samym instynktem pojął, jakie nieszczęście mogłoby ściągnąć podobne doniesienie.

Doskonale, weschnął Kaderus.

– No, kiedy tak – rzekł Kaderus – to dajcie wina.

— Chodźmy — rzekł Kaderus.

Danglar, korzystając z ustępliwego chwilowo nastroju Kaderusa, pociągnął go za sobą w stronę Marsylii.

Kaderus, wsparty o jego ramię, szedł także, zataczając się.