Mentionsy

Danglar odprowadził wzrokiem Edmundna i Mercedes aż do bramy Świętego Mikołaja,

— Cóż, kochany panie Fernand — rzekł Danglard — to małżeństwo chyba nie wszystkim pójdzie w smak.

— Głupiec — rzekł z cicha Danglar.

— No, no — rzekł Danglar.

— Mój kochany — odpowiedział Danglar.

— Mówiłeś więc, panie Danglare?

A Danglar ten spryciarz, ten frant, ten filut, zaraz ci dowiedzie, że pleciesz bzdury.

Przekonaj go, Danglar, nie rozczaruj mnie.

Fernand wstał zniecierpliwiony, a jemu spokój, rzekł Danglars, wstrzymując młodzieńca.

Cicho bądź, rzekł Danglar.

Danglar spojrzał na krawca.

Dobrze poszukawszy, rzekł Danglar, można by coś znaleźć.

Kaderus, któremu głowa dawno opadła na stół, podniósł twarz i spoglądając błędnym wzrokiem na Fernanda i Danglarsa, zawołał.

— Tak już mówi durniu o zabiciu Dantesa — odrzekł Danglar.

— rzekł Danglare.

— Garçon, proszę przynieść pióro, kałamasz i papier — zawołał danglar.

A więc, rzekł Danglar, gdyby ktoś doniósł prokuratorowi Królewskiemu, że Dantes, który w swojej podróży zahaczył o Neapol i Elbę,

– odezwał się Danglar.

I niby w żartach Danglar napisał adres na kartce.

— Naturalnie, że podłość — rzekł Danglar, odsuwając od niego list.

Rzekł Danglar i podniósł się, patrząc na Fernanda, który spoglądał z ukosa na papier z denuncjacją rzuconych kont.

– Piłeś już dosyć opoju jeden – powiedział Danglar.

Dobrze, dobrze, nikt o to nie wątpi, rzekł Danglar.

Chodźmy, danglar.

Danglar, korzystając z ustępliwego chwilowo nastroju Kaderusa, pociągnął go za sobą w stronę Marsylii.

Uszedłszy ze dwadzieścia kroków, Danglar odwrócił się i dojrzał, jak Fernand rzucił się szybko na papier.

— To tobie się coś myli — rzekł Danglar.

— No, no — szepnął Danglar.