Mentionsy

Przedstawiono więc do kasy weksle z podpisem pana Morela, z największą punktualnością i tylko dzięki prolongacie, jakiej udzielił Anglik, Kokles wypłacał je natychmiast co do grosza i żył jak dotąd w proroczym spokoju.

Mieli go przy tym zastąpić Emanuel i Kokles.

Kokles stał za okratowanym okienkiem, spokojny, niczym ów sprawiedliwy Horacego, przeglądał z taką samą jak zawsze skrupulatnością wręczany mu weksle i spłacił wszystkie.

Zdarzyły się nawet dwie wypłaty, które zresztą pan Morel przewidział i te Kokles spłacił, podobnie jak osobiste weksle armatora.

Ucałował ze łzami w oczach żonę i córkę, po przyjacielsku ścisnął dłoń Emanuela i zamknął się w gabinecie na drugim piętrze, prosząc, aby przyszedł do niego kokles.

Wkrótce potem Julia ujrzała, jak z gabinetu ojca wychodzi kokles, blady i drżący, z mocno zmienioną twarzą.

Kokles wydawał się zupełnie ogłuszony.

Po chwili przyszedł Kokles.

— Mój dobry, Koklesie — rzekł Morel, a tonu jego głosu niepodobna było opisać — stań tutaj w przedpokoju.

Kokles nie odpowiedział, skinął głową, usiadł w przedpokoju i czekał.

Morel nie odwrócił się, czekał na słowa Koklesa.