Mentionsy

I stary woźny z kasy, ślepy na jedno oko, zwany Koklesem.

Kokles pozostał zatem w służbie u pana Morela i w jego sytuacji nastąpiła niezwykła zmiana.

Był to jednak zawsze ten sam Kokles, dobry, cierpliwy, oddany, ale nieugięty jak skała, gdy szło o arytmetykę, dla której postawiłby się nawet panu Morelowi.

Wśród przygnębienia, które opanowało cały dom, jeden tylko kokles zachował zwykły swój spokój.

Skoro Kokles spostrzegł, że wszyscy odchodzą, nie pomyślał nawet, jaka może być tego przyczyna.

Jakoż dotąd żaden jeszcze fakt nie zachwiał przekonaniem Koklesa.

Kokles wykrył, że pan Morel pomylił się o 70 centymów na swoją szkodę i tego samego dnia odniósł mu tę nadwyżkę, którą pan Morel wrzucił z melancholijnym uśmiechem do niemal już pustej szuflady mówiąc

Dobrze, Koklesie, jesteś perłą wśród kasjerów.

I Kokles odszedł uszczęśliwiony do granic.

Emanuel westchnął i zawołał Koklesa, nakazując mu zaprowadzić nieznajomego do pana Morela.

Kokles poszedł przodem, a gość za nim.

Kokles nie dostrzegł wyrazu jej twarzy, ale nie uszedł on uwagi nieznajomego.

— Ale zobacz najpierw sam, koklesia, jeśli ojciec jest, zaanonsuj tego pana.

I zeszła na dół, gdy tymczasem Kokles z cudzoziemcem poszli na górę.

Kokles zaś wyjął klucz, który miał zawsze przy sobie, otworzył drzwi na drugim piętrze, wprowadził gościa do przedpokoju, otworzył drugie drzwi, zamknął je za sobą i zostawiwszy przez chwilę wysłannika domu Thompson i French samego, ukazał się znowu, dając mu znak, że może wejść.

— Kokles i Julia.

— dał znak Koklesowi i Kokles wyszedł razem z marynarzami i Emmanuelem.