Mentionsy

Pomimo jednak pozornego poddania się Kaderusa wyrokom opatrzności, nie wierzmy bynajmniej, że nasz oberżysta nie odczuł boleśnie nędzy, do której doprowadził go ten diabelski kanał i że nie dręczyły go owe nieustanne lamenty pani Magdaleny.

Ale skoro się przekonał, że twarz Kaderusa wyrażała tylko zdziwienie brakiem odpowiedzi, uznał, że czas mu położyć koniec i odezwał się wyraźnym włoskim akcentem.

Tymczasem ksiądz nie spuszczał zeń jasnego i pewnego wzroku i zdawał się nim wręcz chłonąć uczucia rysujące się na twarzy Kaderusa.

Śmiertelna bladość okryła twarz Kaderusa, jeszcze przed chwilą zupełnie purpurową.

Ksiądz wydawał się pożerać spojrzeniem z pochmurniałą nagle twarz Kaderusa.

Zamknął pudełko i schował na powrót diament, który wciąż jednak migotał przed oczyma Kaderusa.

Drugi, mówił dalej ksiądz uznając, że nie widzi wzruszenia Kaderusa.

Uśmiech szatański przemknął po twarzy Kaderusa, który uczynił gwałtowny ruch, jak gdyby chciał przerwać księdzu.

Do rzek uszy wyjął pudełko z kieszeni, otworzył i zaświecił diamentem ponownie przed olśnionymi oczyma Kaderusa.

Pot spływał grubymi kroplami z czoła Kaderusa.