Mentionsy

Peppino.

— No, no, przyszedłeś, Peppino.

Peppino kiwnął przytakująco głową i wyciągnąwszy różaniec z kieszeni, zaczął mamrotać jakąś modlitwę, podczas gdy komisant znikł za tymi samymi drzwiami, w które weszli wcześniej Loka i Baron.

– spytał przyjaciela Peppino.

Ładna sumka, co, Peppino?

Ale przynajmniej, odrzekł filozoficznie Peppino, dostaną nam się okrawki.

Komisant chwycił za pióra, Peppino za swój różaniec.

Za Danglarsem wymknął się też i Peppino.

Peppino usadowił się w tyle powozu.

Dziesięć minut później Baron był już w swoim apartamencie, a Peppino usadowił się na ławce obok wejścia do hotelu, szepnąwszy wcześniej parę słów na ucho jednemu z potomków Mariusza i Grakków, o których wspomnieliśmy na początku tego rozdziału.

Peppino zaś miał trochę czasu do stracenia.

Przewodnikiem był nasz przyjaciel Peppino.

Peppino nie troszczył się już o zachowanie ostrożności.

– Przyjaciel, przyjaciel – odpowiedział Peppino.

— krzyknął Peppino.

Na ten dość niegrzeczny rozkaz Peppino zbliżył tak gwałtownie pochodnie do twarzy dunglarsa, że bankier odskoczył w popłochu, by nie opalić sobie brwi.