Mentionsy

– O hrabiego de Monte Christo – odpowiedział młodzieniec.

– Ale nie tylko pana de Monte Christo tu brakuje.

Gdy spotkał hrabiego de Monte Christo, ów jechał akurat do pałacu Danglarsa przy ulicy Chausse d'Antin.

— Źle, kochany hrabio — rzekł podając rękę panu de Monte Christo — przychodzi pan zapewne, żeby mnie pocieszyć.

Monte Christo przyglądał się złoconym sztukateriom na suficie.

Monte Christo zważył na dłoni kawałki papieru, które z dumą wręczył mu Danglar i przeczytał.

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, rzekł Monte Christo, pięć milionów do diabła.

— Nie ma potrzeby — rzekł Monte Christo składając weksle.

I Monte Christo schował pięć bonów do kieszeni, podając baronowi pokwitowanie.

— Aha, to co innego — rzekł Monte Christo.

Monte Christo ponownie włożył do kieszeni wekslę, ale wyraz jego twarzy mówił — Do diabła zastanów się, pan.

Odparł uprzejmie Monte Christo.

No to drobiazg, odparł Monte Christo.

Z bankierami nigdy nie żartuję, odpowiedział Monte Christo tak poważnie, że graniczyło to z nieuprzejmością.

– No, no – rzekł Monte Christo.

Monte Christo i pan de Beauville wymienili uprzejme ukłony, bowiem skarbnik już oczekiwał w salonie, będącym zarazem poczekalnią.

Natychmiast po wyjściu pana de Monte Christo wprowadzono go do gabinetu Danglarsa.

Bo właśnie Pan de Monte Christo, z którym zapewne minął się Pan, spotkaliście się Panowie, prawda?

Cóż, Pan de Monte Christo zabrał te 5 milionów.

Pan de Monte Christo zna prawie wszystkich.

Kwit pana de Monte Christo jest wart tyle co pieniądze.

A chowając kwit hrabiego de Monte Christo do pugilaresu dodał, a przychodź sobie, w południe przychodź, ja już będę daleko.