Mentionsy

Jednak aby zrozumieć znaczenie ustawy ministra Janusza Jędrzejewicza o reformie systemu oświaty, powinniśmy się przyjrzeć jak wyglądała edukacja w Polsce w latach 1918-1932.

Sytuacja zmieniła się, gdy w 1931 roku ministrem został piłsudczyk i działacz społeczny Janusz Jędrzejewicz.

Młodszy brat naszego bohatera, Wacław Jędrzejewicz, pisał o tym okresie zaangażowania Janusza.

W trakcie zamachu majowego Janusz Jędrzejewicz poparł komendanta Piłsudskiego i wkrótce potem otrzymał propozycję, aby z bezpartyjnego bloku współpracy z rządem kandydować do Sejmu.

W początkach lat dwudziestych w tygodniku Droga ukazał się cykl artykułów autorstwa Janusza Jędrzejewicza, z których wynika, iż za główny cel pracy wychowawczej uznawał on kształtowanie nowego człowieka, potrafiącego funkcjonować w nowej, powojennej epoce.

Czy znając takie spojrzenie Janusza Jędrzejewicza można mieć wątpliwości, że gdy otrzymał od swych dawnych towarzyszy walki propozycję politycznego zaangażowania w poczuciu odpowiedzialności, o której tak wiele pisał, przyjął to wyzwanie?

W tej ostatniej uczestniczył w pracach nad zmianami w oświacie, a po śmierci Sławomira Czerwińskiego, ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego, w sierpniu 1931 roku Janusz Jędrzejewicz objął w rządzie Walerego Sławka tekę ministerialną.

Minister Janusz Jędrzejewicz wśród licznych założeń przygotowywanej przez siebie reformy zwracał uwagę na konieczność zmiany sposobu myślenia o szkolnictwie średnim.

Reforma oświaty przygotowana przez ministra Janusza Jędrzejewicza wprowadzała obowiązek szkolny na szczeblu siedmioletniej szkoły powszechnej.

Owszem, można powiedzieć, że ocena Wacława Jędrzejewicza nie jest obiektywna, bowiem dotyczy reformy przeprowadzonej przez Janusza Jędrzejewicza, brata autora zacytowanych wcześniej słów.

Niestety rzeczywistą weryfikację reformy Janusza Jędrzejewicza przerwała wojna.