Mentionsy

Do opracowania projektu technicznego wyznaczono Ignacego Prądzyńskiego.

Jeżeli coś wam świta, to tak, to ten Ignacy Pantaleon Prądzyński, oficer Armii Królestwa Polskiego, weteran wojen napoleońskich.

Prądzyński, nieposiadający wcześniejszego doświadczenia w zakresie budowy kanałów, początkowo odnosił się do powierzonego zadania z rezerwą.

Prądzyński przybył do Augustowa w połowie 1823 roku, w okresie, gdy budowa kanałów żeglugowych w Europie była dobrze znana, jednak wymagała wysokich kwalifikacji inżynieryjnych.

Na tle takich europejskich doświadczeń hydrotechnicznych zadanie powierzone Prądzyńskiemu miało charakter innowacyjny w Królestwie Polskim.

Już miesiąc po przybyciu pułkownik Prądzyński przesłał dowódcy Korpusu Artylerii i Inżynierii, generałowi Maurycemu Haukemu, wstępny szkic kanału, podczas gdy dowództwo wojskowe wywierało stałą presję, domagając się zakończenia zasadniczych prac pomiarowych i wytyczenia trasy.

W Augustowie pozostał Jerzy Rakusa, któremu Prądzyński przekazał szczegółowe instrukcje dotyczące kontynuacji prac.

W miesiącach zimowych Prądzyński opracował całościowy projekt kanału, który ukończył wiosną 1824 roku.

Co ciekawe, projekt Prądzyńskiego operował pierwotnie miarami wyrażonymi w sążniach, przy czym jeden sążeń w Królestwie Kongresowym odpowiadał około 1,73 metra, co samo w sobie pokazuje, jak mocno jednostka była osadzona w realiach swojej epoki i że wymaga przeliczeń przy próbie współczesnej estymacji.

Prądzyński przewidywał również możliwość wzniesienia dodatkowej śluzy w Białobrzegach, co świadczyło jego gotowości do korekty projektu w zależności od napotkanych warunków terenowych.

W 1826 roku Prądzyński został aresztowany pod zarzutem przynależności do tajnych organizacji patriotycznych, a kierownictwo nad projektem przejął generał de Granville Malecki, dyrektor Korpusu Inżynierów, który przywłaszczył sobie autorstwo projektu, fałszując dokumenty sporządzone przez pułkownika Prądzyńskiego.

Prądzyński z kolei wyszedł na wolność w marcu 1829 roku i wrócił do prac, ale współpraca z Maleckim była napięta.

Plan pułkownika Prądzyńskiego uległ zmianie.

Donano jedną śluzę między Kurdynkami a Sosnówką i ukończono śluzę Niemnowo, która wbrew wczesnemu projektowi Ignacego Prądzyńskiego stała się Trójkomorowa.