Mentionsy

Ale nie było kanału augustowskiego, dlatego dzisiaj o nim chcę opowiedzieć.

Nie byłoby Kanału Augustowskiego bez Franciszka Ksawery Dródzkiego-Lubeckiego.

Kanał Augustowski.

Kanał Augustowski.

Kanał Augustowski.

Zakładano połączenie obszaru Jezior Augustowskich z rzeką Niemen w jej odcinku leżącym na terenach dzisiejszej Białorusi, przy czym nie była to jedynie inwestycja lokalna.

Dzięki temu projekt Kanału Augustowskiego wpisywał się w europejski nurt inwestycji hydrotechnicznych początku XIX wieku, uwzględniając jednocześnie specyfikę lokalnych uwarunkowań geograficznych i gospodarczych.

Jezior leżących na jego trasie, czyli Necko, Białego, Studzieniczego i Sajna, które we wschodniej części Pojezierza Augustowskiego, w rejonie dzisiejszego Augustowa, stanowiły naturalne zaplecze hydrologicznej inwestycji.

Budowa Kanału Augustowskiego należała do największych przedsięwzięć infrastrukturalnych Królestwa Polskiego.

W tym zestawieniu Kanał Augustowski znalazł się pomiędzy kosztami mostu a kolei.

Wśród wykonawców kanału augustowskiego wymienić należy już wcześniej wspomnianego Jerzego Arnolda oraz Edwarda Tadeusza Bielińskiego, który kierował zakładem w Białobrzegach produkującym cement wiążący pod wodą.

Kanał Augustowski nie pełnił planowanej roli, tym bardziej, że Rosjanie nie ukończyli kanału windawskiego na terenach dzisiejszej Litwy, który miał zapewnić połączenie do Rzecza Niemna z portem w Windawie.

W 1928 roku wprowadzono po raz pierwszy na wody Kanału Augustowskiego kajaki.

Promocja Augustowa, Pojezierza Augustowskiego, w tym Kanału Augustowskiego sprawiła, że Augustów pod koniec lat 30. należał do najpopularniejszych miejscowości letniskowych w Polsce, a Kanał Augustowski był najbardziej uczęszczanym wodnym szlakiem turystycznym.

Janusz Rymsza w artykule Kanał Augustowski.

Po kampanii wrześniowej Kanał Augustowski znalazł się częściowo pod kontrolą niemiecką, obejmując odcinek od Suchej Rzeczki do Kurzyńca, położony nad jeziorami Necko, Białym i Studzieniczym, a częściowo pod kontrolą sowiecką.

Po II wojnie światowej wschodni odcinek Kanału Augustowskiego, liczący około 20 km od śluzy Kurzyniec do Niemna, znalazł się w granicach ZSRR.

O ile odnalezienie kanału Augustowskiego na mapie jest stosunkowo łatwe, identyfikacja kanału Windowskiego pozostaje trudna.

Dzisiaj Kanał Augustowski jest nadal widocznym i funkcjonującym zabytkiem hydrotechnicznym z pierwszej połowy XIX wieku, którego trasa o długości ponad 100 km przebiega przez Polskę i Białoruś.

Dzisiejszy Kanał Augustowski jest intensywnie wykorzystywany jako szlak turystyczny.

Jachtów motorowych i statków pasażerskich żeglugi augustowskiej, a liczne maryny i porty sezonowe nad jeziorami połączonymi z kanałem, takimi jak Necko, Białe czy Studziennicze, stanowią regionalne centra żeglarstwa i rekreacji wodnej.

Najważniejszym i najbardziej aktywnym portem jest Port Żeglugi Augustowskiej w Augustowie, skąd wychodzą pasażerskie statki wycieczkowe, w tym Sajno, Serwy, Swoboda i Bystry, oferujące rejsy po jeziorach Necko, Rozpuda i Studzieniczne oraz po śluzach i odcinkach Kanału Augustowskiego.

Od kiedy na początku lat 60. na Kanale Augustowskim pojawiły się statki silnikowe, których fale były wyraźnie większe niż te generowane przez dotychczasowe jednostki holowane przez konie, przyczyniło się to do podmywania brzegów, więc rozpoczęto wznoszenie betonowych umocnień zmieniających historyczny charakter krajobrazu oraz ingerujących w zabytkowe elementy drogi wodnej.

W reakcji na postępującą degradację zabytkowych obiektów hydrotechnicznych we wrześniu 1968 roku Towarzystwo Miłośników Ziemi Augustowskiej wydało memoriał w sprawie ochrony kanału.