Mentionsy

Helena Wolińska, działaczka komunistyczna w PRL-u, prokurator wojskowy, to w powszechnej świadomości symbol zbrodni stalinowskich.

Porozmawiam dziś z Katarzyną Kwiatkowską-Moskalewicz, autorką książki Stygmat, Helena Wolińska i Włodzimierz Brus, biografia.

Oprócz tego, że Helena Wolińska jest dzisiaj symbolem zbrodni komunistycznych,

Wolińska to zło wcielone.

I oczywiście tutaj jest wielkie pytanie, czy Wolińska, dostając jakby z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego zapotrzebowanie na tak zwany tymczas, dostała do tego potrzebną dokumentację.

Wolińska bierze udział po stronie prokuratury wojskowej, żeby ją wzmocnić, ponieważ jakby od początku

Ja nie widzę możliwości, żeby można było udowodnić, że jakby Helena Wolińska wiedziała, podpisując w tym czas, że to się tak skończy, że on zostanie zamordowany.

Oczywiście możemy mówić o jakiejś symbolicznej odpowiedzialności, możemy mówić o różnym stopniowaniu winy i oczywiście Helena Wolińska była częścią tego procesu.

Dlatego, że ona nie była wymieniana w tych 92 roku, w ogóle nie grała jakby roli, jeżeli się przejrze akta sprawy i śledztwa, to Helena Wolińska jest tam wymieniona zupełnie pobocznie w tej sprawie.

Zanim porozmawiamy dlaczego Helena Wolińska w okresie okupacji ofiara i zwierzyna łowna sama stała się takim łowczym stalinowskiego systemu opresji, porozmawiajmy jeszcze o innych jej śledztwach.

I tutaj Helena Wolińska pokazuje swoją bezwzględność.

To znaczy i to też wynika, żeby znowu, ponieważ ona o tym wspomina i rzeczywiście są na to pewne potwierdzenia źródłowe, natomiast też musimy pamiętać i tutaj idę w poprzek w wybielaniu domniemanemu, ponieważ też musimy pamiętać, że Helena Wolińska tych AK-owców nie ratowała

To znaczy opowieść o tym, że nagle Helena Wolińska jakby zmienia jej się sposób myślenia i nagle zaczyna żałować tych AK-owców.

Kamyczek do tej machiny i ma zostać zmiażdżona i oskarżona też o jakieś tam zupełnie czy też jakby w procesie jakby jako jedna z osób, która miała być gdzieś tam zaangażowana, a jakby sprawa jest tak dęta, że tutaj Helena Wolińska stoi i staje w jej obronie.

On już to jest w Biurze Bezpieczeństwa, tak, to znaczy i znowu to się nakłada na siebie i zdecydowanie znowu nie jest tak, że Helena Wolińska nikomu nie pomogła, bo pomogła, ale nie wszystkim.

Kwestia jest też tego, że po prostu zastanawialiśmy się nad córką Ewy Piwińskiej, czy Wolińska wiedziała, czy mogła nie wiedzieć o jej planowanym aresztowaniu i czy mogła, czy nie mogła ostrzec Ewy Piwińskiej, która pracowała wtedy w ambasadzie we Włoszech, wróciła do Polski i została zgarnięta z pociągu, wracając do Rzymu.

Ale oczywiście pytanie, ale teraz musimy sobie zadać jeszcze takie pytanie, co z tego wszystkiego wiedziała Helena Wolińska?

Ważne jest także, z twojej książki się dowiadujemy, że Wolińska jest bezwzględna również dla swoich.

teraz będzie przypadać 80. rocznica pogromu kieleckiego i Helena Wolińska próbowała doprowadzić do skazania.

Wolińska o partii mówiła, to była moja rodzina.

Tymczasem jakby ta rzeczywistość, zwłaszcza właśnie w tych niesamowicie dramatycznych momentach i zwłaszcza jeżeli bierzemy pod uwagę takie osoby, trudne do opisania jak Helena Wolińska, jest tak kompletnie sprzeczna, niekoherentna, że trudno jakby to ułożyć potem w opowieść.