Mentionsy

Trzeba było w związku z tym tej II Rzeczpospolitej w pewnym sensie się wyrzec, zwłaszcza kiedy już nie było potrzeby takiego legitymizowania się i w pewnym sensie pozyskiwania nastrojów społecznych, bo już za nastroje społeczne odpowiadał aparat bezpieczeństwa i on pilnował, żeby wszystkim się podobało i nie było niezadowolonych, a jak ktoś niezadowolony, to my tu z panem sobie porozmawiamy.

I cała grupa wokół niego skupiona, tak zwanych partyzantów, też o narodowej tradycji wiele mówiła, no więc tak całkiem tej II Rzeczpospolitej nie można było wyrzucić, no bo było to jednak państwo polskie, walczyliśmy z Niemcami w 39, no co prawda przegraliśmy, ale walczyliśmy bohatersko i na to kładziono nacisk.

I wcześniej była bardzo głęboka krytyka rzeczywistości PRL-owskiej, ale bez takich otwartych nawiązań do II Rzeczpospolitej.

Ten nurt takiej narracji niepodległościowej, piłsudczykowskiej, nawiązującej do II Rzeczpospolitej, od tego momentu staje się coraz wyraźniejszy, coraz silniejszy i władza się go boi, no bo to jest jak gdyby wykopywanie tego legitymizacyjnego stołka spod nóg.

Zwłaszcza, że rządzący lubią się prezentować w roli właśnie takich narodowych patriotów naprzeciwko tych kosmopolitów wynarodowionych, którzy w 68 roku nie szanowali polskiej tradycji, a tu się okazuje, że zostają jak gdyby zaatakowani z flanki, no bo się zarzuca im, że właśnie są nie dość patriotyczni i że zakłamują historię II Rzeczpospolitej.

Solidarność, jest nawet zjazd Solidarności nawiązuje do tradycji II Rzeczpospolitej.

Przykładem na to, że jednak PRL nie odcina się od II Rzeczpospolitej, tylko z niej wyrasta i że jest to pewnego rodzaju ciągłość i tradycja, bo no właśnie w historii PRL-u cały czas te dwa, te dwie siły ze sobą walczą, czy te dwie idee.

Ekwipunek, rekwizyty z historii II Rzeczpospolitej.