Mentionsy

Mam wam tyle do opowiedzenia, tyle się u mnie i u Sef wydarzyło.

Tuż zanim przeprowadziłam Sef do Warszawy.

Natomiast jeszcze w tym samym roku, kiedy właśnie miałam te swoje problemy zdrowotne, tak naprawdę na drodze stanęła mi SEF.

Bo na początku, jak SEF do mnie trafiła, swoją drogą, równo dwa lata temu, o mój Boże, dosłownie, bo wydaje mi się, że 2 czerwca zabrałam ją ze stajni, w której ona wcześniej stała.

Więc jakby dosłownie jakoś teraz, 27, 28, 29 podjęłam decyzję, że biorę SEF.

Nie tylko dlatego, że to był mój pierwszy koń, za którego mam pełną odpowiedzialność, bo ja już się kilkoma końmi opiekowałam i myślę, że robiłam to bardzo dobrze i też, nie wiem, kupowałam im jedzenie i przyjeżdżałam jak był wet i tak dalej, ale to nadal nie jest do końca to samo, to jeszcze to po prostu sef była...

I kiedy Sef się na początku roku kontuzjowała, kiedy miała ten swój wypadek, to dałam temu jakiś czas, no bo to był koniec stycznia, no to luty, marzec, kwiecień tak naprawdę to obserwowałam, raz było lepiej, raz gorzej.

Potem po prostu brakowało mi na to zwyczajnie czasu i robiłem coś takiego zawsze na koniec roku, że po prostu jakby z wszystkich moich rozliczeń też sobie wyciągam koszty końskie i sobie podsumowuję, ile dokładnie wydałam przez cały rok na SEF.

No nie szczególnie jeszcze, że potem tak ja sobie w poprzedniej stanie mniej więcej skoordynowałam w ten sposób, że akurat SEF zjadła wszystkie...

Słuchajcie, ja byłam totalnym control freakiem, jeśli chodzi o SEF i o to, w jaki sposób...

Kiedyś ktoś mi powiedział, że stajetni zobaczyli, jak robiłam sef odrobaczanie z natury sanat, że sobie na drzwiach nakleiłam wydrukowaną tabelkę z Excela, gdzie było dokładnie podane, w jakich odstępach czasowych, ile gramów, przez jakie dni to, przez jakie dni tamto i ponoć właśnie oni kiedyś byli tacy, ej patrz, ktoś to zrobił, no jakby kto to zrobił, oczywiście, że ja.

Jak żadne miejsce nie jest idealne, gdybym mogła to, nie wiem, dorzuciłabym tam łąki jeszcze do tych padłków, które te konie mają, ale Sef jest naprawdę szczęśliwa, jakby widać to po niej, po tym jak wygląda pomimo tego, że od prawie roku nie pracuje, po tym jak ona się po prostu zachowuje, jak ona się uspokoiła.

Nawet nie mając ogromnego teamu i to mi też pokazuje na przyszłość, że gdybym kiedyś miała nie stać w tej stajni, gdybym miała być gdzie indziej to na pewno szukałabym takiego dobrego standardu, w którym po prostu mój koń czuje się fantastycznie i nie chciałabym nigdy musieć iść na ustępstwa, jeśli właśnie chodzi o to samopoczucie SEF czy jakichkolwiek innych koni, które w przyszłości będę miała, bo

Że ja jestem adwokatem mojego konia zawsze, jej dobrego samopoczucia, jej zdrowia i jeśli o te rzeczy chodzi, to ja jestem jak gdyby w naszej parze, czyli ja i Sef, jedyną stroną, która może się odezwać i to jest moja rola, żeby się odzywać i o to dbać, żeby jej było jak najlepiej i myślę, że to była taka fajna lekcja, taka przypominajka dla mnie,

To, jaki Sef ma dobry humor, kiedy do niej przychodzę, jak ona jest po prostu zrelaksowana, to jest dla mnie niesamowite, jak ten koń się zmienił.