Mentionsy

Spotykamy się, ponieważ po wielu latach wznowiony został zamek krzyżujących się losów Italo Calvino.

No tak, bo nawiązuje do dwóch wątków, z których ulepił Calvino tę książkę, bo nie powiem, za chwilę będziemy o tym rozmawiać, czy to jest powierz, czy to nie jest powierz.

Ale Calvino wcześniej opublikował w 1969 roku na zaproszenie wydawcy, opublikował ten pierwszy zbiór w tomie Tarocchi il manzo Visconteo, czyli Dalia Carte.

Impulsem do napisania tego typu kombinatoryjnego utworu było seminarium, w którym uczestniczył Calvino i poświęcone strukturom narracyjnym i właśnie w kartomancji.

Zamku, który mu się udało napisać błyskawicznie, a adresem literackim był Orlan Szalone Ariosta, którym Calvino zajmował się przez wiele lat, to była jedna z jego ukochanych książek.

Leżą przed nimi karty Tarota i każdy kolejny podróżny wyciąga kartę Tarota, która jest uderzająco, jak pisze Calvino, do niego podobna.

W końcu Calvino nie bez podstaw się interesował i nawet przecież napisał baśnie włoskie, napisał na podstawie zebranych gawęd przez włoskich językoznawców.

Pisze zresztą Calvino, że wprawdzie bardzo dobrze poznał symbolikę kart tarota, ale się tym specjalnie nie przejmował, ponieważ budował własną ikonologię.

Natomiast to, co Calvino wyniósł właśnie z tamtego seminarium,

A potem, sam o tym Calvino się przyznaje, nie zawsze się to udawało, ponieważ literackie odniesienia narzucały jednak zupełnie inny ton.

Z drugiej strony, jak wyobrazimy sobie realia historyczne XV czy XVI wieku, to niekiedy w gospodzie też musieli się zatrzymać nawet rycerze, czy bardziej dostojni podróżni, może to tak na usprawiedliwienie Calvino.

Italo Calvino miał taki moment dużej popularności w czasach tryumfów, również postmodernizmu.

Zresztą Calvino sam sobie mówił, że jest soną poeta mancato, czyli albo niedoszły, albo... Ja tu bym tłumaczyła to jako niedoszły poeta i że pisanie prozy nie powinno się za bardzo różnić od pisania