Mentionsy

Pani Katarzyna wspomniała o Patryku Werchuncie, czyli postaci fikcyjnej, ale przecież Pulverkopf to, myślę dla wielu czytelników, przede wszystkim postać Norberta von Hanneheima,

Postać wyjątkowa tak naprawdę, ponieważ kiedyś jego przyjaciel Paul Grandewitz w latach 60-tych powiedział, że gdyby Tomasz Mann spotkał, wiedział, znał biografię Hanneheima,

Bo przecież jednak mamy takich kompozytorów tam już w kręgu Szenberga i Hanneheima.

Wiemy też, że muzyka Hanneheima, który preferował krótkie formy alla scarlatti.

Dlatego, że Hanneheim dużo pisał utworów, tyle tylko, że oczywiście kiedy mówi się koncert fortepianowy Hanneheima i symfonia, to my mamy...

Tak czasowo wyglądają sonaty Hanneheima, więc mamy zazwyczaj strukturę szybko-wolno-szybko albo wolno-szybko-wolno.

Jeśli chodzi o muzykę, to ja myślę, że zasadniczą z kilku powodów Edward tutaj nakreślił mocno charakter twórczości Norberta Hanneheima.

I ta muzyka, która w większości została zniszczona, bo oczywiście przetrwało dużo, ale to jest 15-20% całości, większość jednak partytur zginęła w trakcie bombardowań Berlina, więc to, co my w gruncie rzeczy też prezentujemy na scenie, ta muzyka jest też rekonstrukcją, w oparciu o to, co zostało, tej nieistniejącej, zaginionej twórczości Hanneheima.

Poza wyrażalnością języka, co dotyka po prostu tych najbardziej formacyjnych elementów biografii Patryka Werhunta, których początek znajdujemy już w życiorysie Norberta von Hanneheima, potem babki.

I tutaj też mamy podobną ideę odtwarzania tej twórczości zaginionej Norberta von Hanneheima i też przywrócenia go ku życiu.

Jak państwo słyszą, wiele wątków łączy się w spektaklu Pulverkopf na podstawie powieści Edwarda Pasewicza i na podstawie życiorysu, niezwykłego życiorysu Norberta von Hanneheima.