Mentionsy

Waliszewski ledwo mówił po polsku, Cybis nie mówił.

Mówimy tutaj o największych malarzach współczesnych, o Cybisie, o Nachcie Samborskim, o Czapskim, Potworowskim, właśnie Waliszewskim, Jaremie, o tych trochę mniej znanych być może, ale ich wszystkich właśnie prezentujemy na wystawie.

Strzałeckiego, Szczurbułę, Rudzką-Cybisową, Szczepańskiego, Dorotę Berliner-Blau-Zeidelmanową.

Pani Agnieszko, wspomniała Pani o tym, że kapiści i Komitet Paryżski nie miał jakiegoś manifestu, ale wydaje się, że samego Jana Cybisa, a może Józefa Czapskiego, można w pewien sposób nazwać teoretykiem czy też teoretykami tej grupy, bo jednak oni też pisali o tym malarstwie.

Cybis w pewnym sensie spełniał rolę prawodawcy tego ruchu, bo zapisał jednak coś, co można uważać za jakiś taki rodzaj właśnie zasad kapistowskich.

Może Cybis bardzo chciał jakoś na początku się od grupy oddalić, ale to może chodziło o jakieś jeszcze zupełnie inne sprawy.

W pewnym momencie Czapski nazywa Cybisa swoim mistrzem.

Cybis nie obawia się krytykować malarstwa Czapskiego, więc oni wszyscy mieli w sobie chyba te najlepsze przyjacielskie cechy, to znaczy rozumieli się nawzajem i starali się jak najwięcej wziąć ze sobą, ze siebie nawzajem, ze swojej sztuki, ze swojego uczenia się, no i z miejsca, w którym byli.

Oczywiście najlepszymi malarzami w grupie był Cybis, Nacht, Czapski, Potworowski, Waliszewski, ale i ci mniej znani

Boraczok, Strzałecki, Szczurbuła, Berliner Brau, Przecławska, Szczepański, Rudzka-Cybisowa.

Wspaniale pisał o sztuce Cybis, również wydany w latach 80. dziennik malarza.

Pamiętam, że Czapski wspominał, że cybis był tak niedożywiony, że był cały żółty.