Mentionsy

Dzisiaj twórczość kompozytorów takich jak Bedrich Smetana, Antonin Dworzak lub Jean Sibelius, a tym bardziej z naszej perspektywy Fryderyk Chopin, są już dobrem wspólnym, można powiedzieć powszechnym, jednak ciągle chyba pojawiają się pytania o czystość stylistyczną interpretacji, o umiejętność uchwycenia specyficznego idiomu ich sztuki muzycznej, o to co charakterystyczne

I ten proces też odbił się bardzo silnie na muzyce, co chyba najlepiej widać na takich dwóch biegunach, które w XIX wieku w muzyce czeskiej reprezentowali z jednej strony Bedrich Smetana, a z drugiej strony Antonin Dworzak.

Bo taką doskonałą recenzję Dworzakowi wystawił jeden z XIX-wiecznych właśnie recenzentów, kiedy Dworzak już wyjechał do Stanów i otrzymał taką recenzję, że czeski kompozytor powinien pisać w Czechach dla czeskiej publiczności.

To są znowu kwestie tego, kto tworzy w ojczyźnie, kto tworzy na obczyźnie, bo nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę tą czwórkę największych kompozytorów czeskich, czyli Smetana Dworzak, ale też Jan Aczek, no i oczywiście Markinu, no to tutaj będą się pojawiały właśnie te pytania, to znaczy na ile samo czerpanie inspiracji z kultury czeskiej, i tutaj mam na myśli trochę tą folkloryzację, zastanawianie się nad tym, jakie motywy pochodzą na przykład z melodii ludowych, i tu znowu Smetana jak najbardziej poszedł w czeskość, z kolei Dworzak bardziej w słowiańskość, stąd mamy tańce słowiańskie, a nie czeskie, tylko takie w przypadku Smetany,

Oj, tych tematów jest mnóstwo, jeżeli chodzi o muzykę czeską, jej narodowy charakter, bo no właśnie, w sensie takim nacjonalistycznym, zupełnie inaczej o muzyce myślał Smetana, zupełnie inaczej Dworzak, zupełnie inaczej Janaczek, zupełnie inaczej Bohusław Martinu, ale my o wykonawstwie jej.

I stąd wytworzyło się wiele tradycji, między innymi początek czwartej części siódmej symfonii Dworzaka, gdzie triola, która wznosi się do góry w początku tej części, jest jeszcze przedzielona cezurą, zanim się zacznie główny temat.