Mentionsy

Dzisiaj twórczość kompozytorów takich jak Bedrich Smetana, Antonin Dworzak lub Jean Sibelius, a tym bardziej z naszej perspektywy Fryderyk Chopin, są już dobrem wspólnym, można powiedzieć powszechnym, jednak ciągle chyba pojawiają się pytania o czystość stylistyczną interpretacji, o umiejętność uchwycenia specyficznego idiomu ich sztuki muzycznej, o to co charakterystyczne

No czy może być inaczej niż muzyka Fryderyka Chopina?

No właśnie, Fryderyk Chopin i polskość jego muzyki.

Reagujemy chyba trochę czasami alergicznie, kiedy słyszymy na przykład, że Chopin to był Francuz.

No i powołaliśmy nawet do poszukiwania czystości stylu Chopinowskiego konkurs Chopinowski, bo przecież to mu przyświecało prawie 100 lat temu wtedy, kiedy się zaczynał.

I przez te wszystkie lata zdążyliśmy się już przyzwyczaić do tego, że owej czystości wykonywania muzyki Chopina pilnuje Polak.

Że mamy poważną zmianę w kontekście tych naszych przyzwyczajeń, bo po raz pierwszy w historii konkursu Chopinowskiego przewodniczącym jury nie jest Polak.

No dobrze, ale czy chcesz powiedzieć w takim razie, że laureat, zwycięzca konkursu Chopinowskiego nie ma pojęcia na czym polega polskość muzyki Fryderyka Chopina?

Nawet wtedy, kiedy patrzymy na Chopina, może coś jest na rzeczy z perspektywy na przykład Witolda Gombrowicza i jego postrzegania polskości.

No to może one się wreszcie zmieniają i można znaleźć jakieś przykłady na to, że bardzo stylowo, czyli może po polsku, wykonuje się Chopina.

Kto gra jak Mazurka Fryderyka Chopina?

To Mazurek c-moll nr 3 w opusie 56 Fryderyka Chopina.

Ja bym powiedział, że chyba żadne, bo słysząc Mazurek Fryderyka Chopina jakoś tak ta polskość wpisana jest w niego dość immanentnie.

Interpretacja Chopina.

Tutaj ten wybór, o którym mówiliśmy kilka minut temu, to znaczy wybór przewodniczącego jury najbliższego konkursu Chopinowskiego, który będzie w przyszłym roku, jest jak najtrafniejszy.

Myślę, że kwestia wykonywania muzyki Chopina to jedno.

Drugą ważną stroną tego medalu jest jednak doświadczenie w podobnych instytucjach, podobnych do konkursu Chopinowskiego, no ale chyba to, co

Do wyboru przewodniczącego i członków jury konkursu Chopinowskiego.

Ja bym przekładał kwestię zrozumienia, wyczucia i umiejętności zdefiniowania tego, czego się poszukuje w muzyce Fryderyka Chopina akurat w tym kontekście i na pewną trafność odczytu tego wszystkiego z partytury.

Trawność odczytu tak, natomiast myślę, że akurat artysta, o którym mówimy wielokrotnie, nie swoimi wykonaniami, a wypowiedziami publicznymi, dał wyraz tego, jak rozumiem muzykę Fryderyka Chopina i myślę, że

No więc jednak nie zawsze to, co najbardziej Chopinowski może wyjść spod ręki Polaka i tutaj

Myślę, że to jest tak, że nasiąknięci tą atmosferą romantyzmu i graniem muzyki Fryderyka Chopina, nasyceniem nią w tej edukacji wczesnoszkolnej, Polacy mają taką zdolność, może to miał na myśli Lorenz Foster mówiąc, że gram po polsku, mamy taką zdolność odczuwania rubato.

Chopinowska.

To łączy Fryderyka Chopina z Edwardem Griegiem.

Czy Grieg jest czytany podobnie na przykład jak Chopin w tym momencie?

I to było w ten sposób postrzegane i interpretowane, a dzisiaj to może weszło już zupełnie do obiegu powszechnego i wcale nie znaczy to, że Ancnes musi wykonywać tylko Griga, a Aleksandra Święgut tylko Chopina.

Natomiast pytanie polega na tym, dlaczego te same kwinty, które brzmią burdonowo u Griega mają stanowić o norweskości, a u Chopina o polskości na przykład muzyki.

Porównując ją na przykład z tym, jak my traktujemy muzykę narodową w Polsce, co nie jest też oczywiste i nie ma jednej opowieści o tym, kim dla nas jest Moniuszko, kim dla nas jest Chopin, Ignacy Jan Baderewski.

No właśnie, ty Marcinie, wcześniej przy Chopinie, Sibeliusie szukałeś porównani do natury, poezji, a tu się okazuje, że to pragmatyka.

Jeżeli spojrzymy na Chopina, twórczość jego dzieli się, i zawsze tak była postrzegana, na utwory o charakterze narodowym, przede wszystkim tańce, mazurki i polonezy, i uniwersalne.

Etiudy na przykład zawsze należały do najpopularniejszych jego dzieł i były grane od samego początku przez pianistów, którzy nie mieli nic wspólnego z Polską lub choćby z wieloma innymi utworami Chopina.

Jednocześnie ze swych uczniów bez wątpienia najwyżej cenił Chopin młodego Karla Filcza z Węgier, a nie kogokolwiek z Polaków.

Jak na przykład Leif Segers tam w Sibeliusie, ale też Garrick Olson w Chopinie, o którym opowiada bardziej fascynująco i z większym znawstwem niż to kiedykolwiek słyszałem z jakichkolwiek polskich ust.

Skoro wróciłem do Chopina, czy był on przedstawicielem Polskiej Szkoły Pianistycznej?

Ten wątek też został więc przerwany, choć teoretycznie pewne ślady mogłyby być przechowane przez Aleksandra Michałowskiego i jego uczniów, bo Michałowski nie uczył się wprawdzie u Mikulego gry na fortepianie, ale studiował z nim interpretację Chopina.

Wyróżniało ich przede wszystkim to, że grali więcej Chopina niż inni.