Mentionsy

Goście Dwójki
Goście Dwójki
05.12.2024 13:56

Aleksander Sochaczewski – Syberia pędzlem i piórem

W cyklu "Zaułki historii" przypomnieliśmy postać Aleksandra Sochaczewskiego - malarza i pisarza, a także zesłańca syberyjskiego. 

Rozdziały (10)

1. Wstęp i przedstawienie gościa

Wacław Cholewiński przedstawia Małgorzatę Karolinę Piekarską, pisarkę i kierowniczkę działu zbiorów w Muzeum Niepodległości, z którą rozmawia o Aleksandrze Sochaczewskim.

2. Urodzenie i edukacja Sochaczewskiego

Rozmowa koncentruje się na urodzeniu i edukacji Sochaczewskiego, jego rodzinie żydowskiej i przeprowadzce do warszawskiej szkoły rabinów.

3. Przebieg edukacji i zmiany nazwiska

Rozmowa omawia edukację w warszawskiej szkole rabinów, zmianę nazwiska na Sochaczewski i wpływ na jego wykształcenie.

4. Zakłócenia polityczne i aresztowanie

Rozmowa omawia zakłócenia polityczne w 1861 roku, aresztowanie Sochaczewskiego i jego karę śmierci.

5. Przebieg zesłania i doświadczenia na Syberii

Rozmowa koncentruje się na przebiegu zesłania, doświadczeniach na Syberii, w tym na katorży i jego relacjach z kobietami.

6. Po zakończeniu studiów i powrót do Europy

Rozmowa omawia powrót Sochaczewskiego do Europy, jego nowe relacje i tworzenie obrazów, takich jak Pożegnanie Europy.

7. Prezentacje obrazów i ich znaczenie

Rozmowa koncentruje się na prezentacjach obrazów Sochaczewskiego na Zachodzie i ich znaczeniu symbolicznym.

8. Zakończenie rozmowy

Rozmowa kończy się rozmową o popularności wystaw obrazów Sochaczewskiego i jego wpływ na publiczność.

9. Wystawy i opowiadania Sochaczewskiego

Rozmowa kontynuuje omówienie wystaw i opowiadań Sochaczewskiego, jego malarskich i nowelistycznych dzieł, oraz ich znaczenia.

10. Ostatnie dzieła i oceny twórczości

Podsumowanie ostatnich prac artysty i oceny jego twórczości przez rozmówcę.

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 25 wyników dla "A."

Dzień dobry, witam Wacku, witam Państwa.

Więc to była szkoła wyższa.

Jest to szkoła zawodowa.

Co do innych nauczycieli pewności nie ma.

Szczególną uwagę zwróciły prace A. Galińskiego, A. Wrzesińskiego, A. Sochaczewskiego, czyli nasz bohater, i K. Szermentowskiego.

Więc do historii sztuki przeszły z tych czterech nazwisk te dwa.

Bardzo rzadko tam się pojawia przyroda.

Jeżeli coś, to ona jest jakby immanentną częścią sceny, która jest przedstawiana.

Zobaczył w tłumie gapiów przerażoną twarz swojego ojca.

Sochaczewski jeszcze nie jest w takie najstraszniejsze miejsce, bo on jest do kopalni soli w Usolu, niedaleko Irkucka.

Mogły być znacznie gorsze miejsca i mogły być dalej, gdzie by szedł na przykład dwa lata i wtedy miałby dwa lata wyrwane z życia.

Tak, ale to nie znaczy, że na zesłaniu nie było aparatów fotograficznych, tylko fotografowano zesłańców w atelier, a nie przy pracy katorżniczej zwłaszcza.

Fragmenty tego są w ostatnim opowiadaniu pod tytułem Oska.

Słuchają Państwo programu Drugiego Polskiego Radia.

Uważa się za kronikarza losów polskich zesłańców, uważa się za Polaka, za kronikarza losów swojego narodu i nie chce, żeby ta kolekcja była rozdzielona.

Widzimy z lewej strony Europę, gdzie jeszcze są jakieś ślady cywilizacji, ale z prawej strony już jest dzika Azja.

Tam leży trup jakiegoś konia, jedzonego przez jakieś ptaszyska.

Potem na etapach są dzielone te transporty do kolejnych tych miejsc przeznaczenia.

W serialu kryminalnym kluczykiem ktoś otwiera.

Tak, jeżeli tu nie przyszło ułaskawienie od cara... To było ostatnie miejsce, w którym mogło przyjść, prawda?

Francja w unii z Rosją nie chciano drażnić cara.

Pokazywano tam oczywiście nie tylko obrazy Sochaczewskiego, ale też Benedyktowicza.

I to jest też ten moment, kiedy decyduje się Muzeum Historyczne Miasta Lwowa zaproponować Sochaczewskiemu, jak to byśmy dzisiaj powiedzieli, interes życia.

Problem cały polega na tym, że rok później wybucha I wojna światowa.

Co ciekawe, wiemy, że jest skremowany, ale nie wiemy, gdzie ma grób i czy w ogóle ma.