Mentionsy

Adam Hanuszkiewicz to postać, do której chcemy powrócić o poranku.

Nie bez powodu, dlatego że już za niespełna pół godziny otwarcie wystawy i konferencji Adam Hanuszkiewicz, Barbarzyńca czy Nowator.

To słowa Adama Hanuszkiewicza, słowa, które same w sobie mogą dowodzić tego, że teatr w jego wykonaniu budził swego czasu ogromne spory?

Natomiast rzeczywiście Hanuszkiewicz się w teatrze spalał.

Ten czas spędzony w teatrze przez Hanuszkiewicza był bardzo twórczy.

Hanuszkiewicz był nieprawdopodobnie popularny, co widać zresztą kiedy się bada źródła.

Lata siedemdziesiąte to jest szczyt popularności Hanuszkiewicza i kiedy mówimy o jego dyrekcji w Teatrze Narodowym, to Hanuszkiewicz udziela się w mediach bez przerwy i non stop na każdy temat, na temat

Hanuszkiewicz był osobą popularną jako twórca, co jest rzadkie.

Jak również, to może od razu o tym powiem, Teatr Hanuszkiewicza był teatrem, do którego uczęszczała publiczność i niezależnie od tego, jak oceniamy go jako zjawisko, bo to jest odrębna, tak jak mówię, sprawa, on miał masową publiczność w latach siedemdziesiątych, w apogeum swojej twórczości.

To, co chodziło profesor Draszewskiej, na pewno chodziło jej właśnie o to, że niezależnie od tych ocen Teatr Hanuszkiewicza przyciągał publiczność.

Czy sposób, w jaki Hanuszkiewicz prezentował w Teatrze Narodowym teksty wielkiej klasyki polskiej, bo to był romantyzm, obcej, bo to był i Szekspir, bo to był isofokles, czyli antyk,

To jest tak, że Hanuszkiewicz zawsze zresztą to podkreślał, że całe życie się dokształca, bo rzeczywiście Hanuszkiewicz był aktorem, stał egzamin aktorski, potem egzamin reżyserski, nie odbył studiów jako takich.

I ten moment, kiedy Hanuszkiewicz, i to się dzieje właśnie w latach 70., właśnie w czasie, w tej kulminacji jego kariery, czyli dyrekcja teatru w Teatrze Narodowym, w tym momencie część jego obrazoburczych pomysłów teatralnych, dotyczących rewizji dramaturgii klasycznej, romantycznej przede wszystkim,

Uważali, że Hanuszkiewicz spłyca literaturę, spłyca teatr.

O którym nie można było pisać wprost, ponieważ w latach 70-tych Adam Hanuszkiewicz jako dyrektor Teatru Narodowego był, na co mamy w tej chwili dowody w formie dokumentów, był pod ochroną ówczesnej władzy komunistycznej.

Nie był Hanuszkiewicz nigdy członkiem partii i nie był w jakiś sposób, nie chcę mówić, że był uwikłany w system, natomiast robił teatr, który władzy nie przeszkadzał, był jej na rękę.

Chodzi o to, że Hanuszkiewicz przyszedł do Teatru Narodowego w 1968 roku.

I Hanuszkiewicz podejmuje w swoim teatrze też, bierze na warsztat wielką literaturę romantyczną, która ma przecież w sobie bunt po prostu.

Natomiast te utwory w rękach Hanuszkiewicza nie wybuchają.

Racje prezesa, który jest nie tyle pragmatykiem, ale jest oportunistą i w jakimś sensie Hanuszkiewicz pochwala ten oportunizm.

Natomiast wydaje mi się, że tutaj się powołam na Wojciecha Majcherka, który kiedyś napisał, że w pewnym momencie w latach 70-tych pisanie przeciwko Hanuszkiewiczowi przez część krytyki było pisaniem przeciwko władzy.

Właśnie recenzja Martyfik, w której nam czekała, dlaczego papież nie śpiewa, bo tam już Hanuszkiewicz

Adam Hanuszkiewicz, barbarzyńca czy nowator?

Hanuszkiewicz był pierwszym, który tak świadomie używał tych narzędzi popkultury, ale nie tylko narzędzi popkultury, ponieważ jak wspomniałem Hanuszkiewicz zaczął reżyserować, być tym pierwszym reżyserem, głównym reżyserem teatru telewizji.

A na przykład na tym, że jak Hanuszkiewicz gra Hamleta w teatrze powszechnym, to wychodzi na scenie i mówi monologi prawie do widzów.

Ale Hanuszkiewicz niewątpliwie był w polskim teatrze prekursorem tego.

Cieszę się, że mówi pan o Hamlecie, dlatego że to będzie też ważne pod kątem pańskiego wystąpienia, bo pan będzie opowiadał o Hamlecie oczami Adama Hanuszkiewicza.

To było pierwsze spotkanie Hanuszkiewicza z tym tekstem.

I myślę, że tak po latach pod to zdanie Hanuszkiewicz próbował wreżyserować, tak powiem zinterpretował też, włożył w to zdanie, jeśli mogę tak powiedzieć, Daniela Lubrychskiego w swoim przedstawieniu.

Adam Hanuszkiewicz jest w takim czarnym swetrze.

Na zachodnią Europę widać ogromny wpływ paryskich kawiarni, bo ten Hanuszkiewicz, Hamlet to jest egzystencjalista, to jest ktoś, jak napisał jeden z recenzentów, kto czyta, kto właściwie nie byt albo nie być, tylko on byt i nicość czyta Sartre'a.

Myślę, że Hanuszkiewicz doskonale czuł modę i te zmieniające się trendy.

I było to jedno z tych przedstawień Hanuszkiewicza dosyć zgodnie ocenionych, ocenionych wysoko przez krytykę.

I znowu można interpretować to dzieło Hanuszkiewicza.

Jest to ciekawy kontekst Szekspira w życiu Hanuszkiewicza, bo on bardzo rzadko sięgał po Szekspira.

Tak, to znaczy jest, trzeba było jakoś to podzielić i też od razu zaznaczam, konferencja to jest wyimek, to jest kilka tematów z bogatej twórczości Hanuszkiewicza, bo nie da się inaczej, bo gdyby udało się wszystko, to byśmy przez cały miesiąc obradowali.

Konferencja otworzy wykład profesora Raszewskiej o uwikłaniach Hanuszkiewicza właśnie w życie polityczne i teatr w życie polityczne.

Świadectwa to są, myślę, że będzie bardzo ciekawe tam świadectwo Ewy Rymkiewiczowej, to jest wdowa po Jarosławie Marku Rymkiewiczu, która pracowała w Teatrze Narodowym za dyrekcję Hanuszkiewicza w dziale literackim.

Świadectwo Ewy Bułcha, która pracowała w Teatrze Studio, gdzie Hanuszkiewicz po stanie wojennym reżyserował.

Świadectwa Anety Kielak-Dudzi, która pracuje w Teatrze Ateneum, gdzie Hanuszkiewicz też po stanie wojennym reżyserował.

Przedstawienia, to jest oczywisty tytuł, to są takie mini monografie kilku ważnych przedstawień Hanuszkiewicza, głośnych jak Kordian, Sen srebrny Salomei.

Jedno z drugim łączy osoba Adama Hanuszkiewicza i jego dzieło.