Mentionsy

Obie też piszecie, jesteście pisarkami, pełnicie w pewnym sensie funkcję takich public intellectuals.

No rzeczywiście jedną z moich wymiarów zaangażowania publicznego jest to, że piszę.

Jestem, czymś to po angielsku nazywa się writer, czyli osobą profesjonalnie piszącą, utrzymującą się z pisania.

Właśnie dlatego, że uważałam, że to jest płynne przejście z aktywizmu typu pisanie, protestowanie,

Widzisz niesprawiedliwość, uczysz się o tej niesprawiedliwości, piszesz magisterkę o tej niesprawiedliwości, w związku z tym robisz coś z tą niesprawiedliwością.

Które tekstom zaangażowanym, tekstom takim właśnie pisanym z uczuciami, z empatią i z różnymi innymi uczuciami, zarzuca się brak obiektywizmu, zarzuca się jakiś rodzaj wręcz

Natomiast jak wam się wydaje, jak w mediach pokazywać problemy, jak pisać o tego typu rzeczach, żeby to nie było tylko przekonywanie przekonanych, tylko żeby jednak trafiać do tej drugiej strony, która właśnie

Powinnam przekonywać, po prostu pokazywać, że nie wszystko wygląda tylko tak, jak w przekazach dynia polityków PiS.

Wszędzie jest duże pole do popisu, do jakiegoś pokazania, po której stronie jest się trochę bardziej.

Koncepcja w socjologii znana od kilkudziesięciu lat i w ogóle w naukach społecznych, dotycząca tego, że wszystko filtrujemy przez własne doświadczenie, przez te wszystkie wzorce, które mamy wpisane.

Jedyny sposób, żeby dojść do tego, co nazywamy obiektywizmem, jest przemoc epistemologiczna, to znaczy odcinanie pewnych zabarwień, pewnych wymiarów rzeczy, upraszczanie, kondensowanie stanu rzeczy do postaci tak zwanego faktu, który też jest tak naprawdę konstrukcją.

Wiele razy słyszałam, że o pewnych rzeczach po prostu nie będę pisać, no bo przecież ja nie jestem obiektywna.

Czy że o innych rzeczach jak piszę, to że trochę za bardzo tutaj forsuję swoją opinię.

Na przykład ja jestem bardzo wysoki, w związku z tym jak piszę o, nie wiem, meblach, to też upraszczam, prawda?