Mentionsy

Stanisława Wyspiańskiego i Józefa Mehoffera.

To, co ją wyróżnia, to to, że miała znaczenie nie tylko prywatnie dla samych artystów, dla Wyspiańskiego i Mehoffera, ale też dla rozwoju ich umiejętności artystycznych, sposobów, jakie widzieli świat, a więc dla sztuki, czyli też dla nas, bo to my tę sztukę, którą oni stworzyli, te obrazy, te pastele, te rysunki, te witraże, te polichromie, te dekolacje, te meble, teraz to my je oglądamy.

Jeśli słuchaliście odcinka podcastu o muzeum domu Józefa Mehoffera, to był odcinek 25,

Ona przedstawia czterech młodych mężczyzn, w tym Józefa Mehoffera, najbardziej po lewej stronie, on stoi i patrzy na nas, i Wyspiańskiego, który stoi skrajnie po prawej.

Jednym z nauczycieli Wyspiańskiego i Mehoffera był Jan Matejko, który zauważył ich potencjał i docenił umiejętności i zaprosił do współpracy przy bardzo ważnym projekcie, bardzo prestiżowym projekcie, czyli dekoracji kościoła Mariackiego w Krakowie.

Kraków był dla Wyspiańskiego i Mehoffera i ich artystycznych możliwości po prostu za mały, za ciasny.

Mehoffera interesowało przede wszystkim malarstwo, przynajmniej według Wyspiańskiego.

Nazwał Mehoffera jednostronny.

Często w kontekście przyjaźni Wyspiańskiego i Mehoffera mówi się o rywalizacji.

O tym, że Wyspiański źle znosił sukcesy Mehoffera i że to te rywalizacje pogłębiło.

To, co wiadomo na pewno, to to, że w przyjaźni Wyspiańskiego i Mehoffera nie było jednego dramatycznego, wielkiego wydarzenia, wielkiej kłótni, awantury czy bójki, która zakończyła tę ich znajomość.