Mentionsy

Pies ten sam, Buddy, będzie mi towarzyszył w różnych momentach, ale wbrew pozorom to nie będzie podcast o zwierzętach, chociaż czasem będziemy rozmawiać też o zwierzętach, bo to też są...

Szczególnie czerpiąc z dalekiego wschodu, z myśli buddyjskiej, bo po pierwsze jest mi bliska, a po drugie mam takie poczucie, że cała ta filozofia wiąże się z jednym wielkim odpuszczaniem.

Bo w buddyzmie odpuszczanie nie jest aktem siły, woli ani postanowienia,

Wracając do metafory piasku w dłoni, w buddyzmie często się mówi, że jeśli zaciskasz piasek, to to boli.

I odpuszczanie w buddyzmie jest właśnie rozluźnianiem dłoni, ale nie traceniem piasku z życia, ale po prostu rozluźnianiem tej dłoni.

Buddyści mówią, że wszystko w świecie ma naturę powstaje, trwa i przemija.

Nawet teraz ten moment, w którym przed chwilą mówiłam o tym, dlaczego mówimy o buddyzmie, też już minął.

A teraz minął ten moment, w którym tłumaczyłam o buddyzmie, prawda?

Buddyzm zachęca nas do tego, żeby to wszystko odpuścić.

W buddyzmie to jest widzenie, zauważanie faktu, że to, czego się trzymasz, już się wydarzyło.

Bo odpuszczanie w buddyzmie nie jest emocją, to jest taka czynność wewnętrzna, jakby kompetencja psychologiczna, duchowa.

Trudne emocje takie jak wstyd, gniew czy żal według buddyzmu nie znikają, gdy je przeanalizujemy.

W buddyzmie odpuszczanie nie polega na walce, nie polega na ignorancji.

Dzięki Christine Neff, która jest buddystką i która przeniosła współczucie do słownika psychologicznego jako samo współczucie też mówi właśnie o tym, że możesz być łagodny dla siebie, możesz pozwolić sobie odpuścić, dlatego że jesteś swoim najlepszym przyjacielem.