Mentionsy

I między nimi jest oczywiście Jorge Volpi, czyli bohater naszej dzisiejszej rozmowy.

Oczywiście te skojarzenia bywają stereotypami, bywają obciążeniem i do tego na pewno jeszcze wrócimy, rozmawiając o Volpim i przeciwko nim możemy występować, ale mamy przeciwko czemu wystąpić.

No ale ty jako tłumacz sięgasz dalej i stąd Volpi.

A potem wyszła parę lat temu druga powieść Volpiego, znaczy druga u nas, bo tak naprawdę oczywiście napisał ich więcej,

w której tytuł polskim uciekł z pamięci Memorial de Lengania, to się nazywało, no dobra, wróci mi w pewnym momencie, w każdym razie opowieść wokół krachu finansowego z 2008 roku, wydana nakładem Sonii Draghi, też zupełnie nie zafunkcjonowała, więc mam nadzieję, że teraz trzecie podejście jest tym momentem, kiedy Volpi jednak jakoś zaistnieje w naszej świadomości.

Takich, których możemy znać w Polsce, to właśnie jest Jorge Volpi i jeszcze Ignacio Padilla.

To był rzeczywiście hit, za tym poszły kolejne dwie, to była taka trylogia właśnie o wielkich dylematach XX wieku, ale na kanwie tej powieści na tropie Klingsora zrodził się właśnie, jakby przy okazji powiedzmy poszukiwań, zrodziła się właśnie ta powieść, czyli Ciemny Las, kiedy to Volpi trafił na pewną anegdotę.

No ale właśnie, Volpi trafia na anegdotę i ta niesamowita momentami opowieść wcale nie jest taka niesamowita.

No ze szczurołapem to akurat jest koniec, jest taki jak i w rzeczywistej baśni, bo jest to baśń, która kończy się absolutnie ponuro i tutaj Volpi nie przestawił akcentów, bo one już są przestawione w takim kierunku.

Oczywiście konkretnych opowieści, które tu się dzieją, ale Volpi tak opowiada nam te baśnie Grimmów,

Ja myślę, że elementem tej grozy jest też w tej powieści właśnie to, że mamy konkretne wydarzenia, które gdzieś leżą u źródła tej powieści, konkretne wydarzenia z przeszłości, ale ta uniwersalizacja, której dokonuje Volpi, sprawia, że to jest trochę każda wojna współczesna, tak?

I te obrazy, kiedy nam się już wydaje, że nie może być gorzej, Volpi ukoszmarnia jeszcze bardziej, a z drugiej strony my wiemy, że to nie jest hiperbola.

Volpi nie pokazuje nam frontu, prawda?

Co do konstrukcji, to ja mam jeszcze jedno pytanie, bo mówiliśmy sobie o tym, że Volpi lubi przełamywać nasze przyzwyczajenia, że gra z różnymi gatunkami.

I rzeczywiście Volpit robi za pierwszym razem, to jest szczególnie uderzające, kiedy mamy, słynie się historia i nagle narrator mówi i ty też czytelniku tam stoisz razem z nimi, ty też robisz te rzeczy i to będzie wracało co jakiś czas.

Volpi nam nie pozwala odpocząć.

Dlatego, że Volpi robi coś, z czym my się nie chcemy mierzyć.