Mentionsy

Od jakiegoś czasu obserwujemy, jak Donald Trump próbuje przycisnąć swoich sojuszników z NATO, żeby pomogli mu ogarnąć chaos, do którego doprowadził w cieśnienie Ormus.

Ale z całej tej grupy wszystkich sojuszników w NATO jest jedno państwo, które konfrontuje się z Donaldem Trumpem bardzo, bardzo wprost, jak taka samotna wioska galów.

Chodzi o to, że Hiszpania jest faktycznie na kursie kolizyjnym z Donaldem Trumpem w ogóle, jeżeli chodzi o NATO.

Jeszcze w zeszłym roku odmówiła płacenia takich pieniędzy, jakie Donald Trump wymaga, żeby wszyscy w ramach NATO płacili.

Groził już Hiszpanii pełnym embargiem handlowym, ale też między innymi przebłąkiwał o tym, że być może warto by tę Hiszpanię po prostu z NATO wyrzucić.

Z drugiej strony, w samej Hiszpanii podnoszą się głosy, że może warto by z tego NATO wyjść.

I to jest super ciekawe, ponieważ akurat mija równo 40 lat od momentu, w którym Hiszpania niemal z tego NATO wyszła.

Więc, żeby zrozumieć co się dzieje i czy Hiszpania może zostać wyrzucona z NATO, albo czy może z niego wkrótce samodzielnie wystąpić, cofnijmy się trochę w czasie.

Kwestie nieistotne, natomiast ona została przeprowadzona faktycznie dość widowiskowo.

Natomiast Skorzeny został wykreowany na bohatera tej akcji, mimo że jak przyjrzymy się tamtejszym szczegółom, to jego rola była

Natomiast miał doskonałą prezencję, doskonale nadawał się do tego, żeby w niepewnym momencie wojennym zrobić z niego przykład dla innych żołnierzy, więc stał się bohaterem i w ten sposób stał się jednym z takich nazistowskich symboli.

Opowiadam tyle o tych nazistach, żeby zrobić to tło historyczne, zrozumieć o co chodzi z potencjalnie NATO i Amerykanami.

Natomiast w przypadku Niemców i Włochów to naprawdę była próba generalna.

Natomiast miał trochę związane ręce, dlatego że Hiszpania była absolutnie zrujnowana tą wojną domową.

Natomiast w wyniku określenia tego, co później zaczęliśmy

Natomiast nie wiadomo, gdzie ten grób się znajduje dokładnie.

Natomiast Franco faktycznie wykorzystywał też faszystów do legitymizacji swojego reżimu i wykorzystywał także wielu innych ludzi.

Natomiast Fraga ją rozbudził.

Natomiast to, czego jej brakowało chociażby w przemyśle albo w innych dziedzinach gospodarki, miała w nadmiarze w potencjale turystycznym.

Natomiast zmierzam do tego w tej opowieści, że w takiej skrótowej wersji bardzo często opowiada się, że ci dwaj ludzie de facto wprowadzili demokrację tylnymi drzwiami, że Franco się nie spodziewał i że inni frankiści się nie spodziewali, że ta demokracja do Hiszpanii przyjdzie i że to między innymi

To jest oczywiście częściowo prawda, natomiast to nie odbywało się w pustce.

I w związku z tym w 1982 roku wstępuje do NATO, co wywołuje ogromne kontrowersje w kraju.

I tak naprawdę duża część osób, duża część Hiszpanów jest NATO przeciwna.

Zresztą możemy spojrzeć na sondaże badania opinii publicznej z tamtych lat, jasno wskazujące na to, że ponad 50% Hiszpanów była przeciwna wstępowaniu do NATO, a za było kilkanaście procent.

Natomiast znacznie szerszy był opór ze strony lewicy oraz ludzi, którzy byli gdzieś pomiędzy, ale po prostu mieli złe doświadczenia.

Między innymi dlatego, że wejście do NATO oznaczało dodatkową militaryzację kraju.

W związku z czym wstąpienie do NATO i dodatkowa militaryzacja, znów napływ potencjalnie pieniędzy, szkoleń dla wojskowych i tak dalej, dla wielu osób, to było coś, co kojarzyło im się z być może znów wzięciem władzy w sposób gwałtowny i wprowadzeniem powtórnie jakiegoś reżimu, który przypominałby to, z czym dosłownie przed chwilą skończyli.

Felipe González, który staje się pierwszym lewicowym szefem rządu w Hiszpanii od czasów tej republiki obalonej przez Francisco Franco, składa obietnicę, że wyprowadzi Hiszpanię z NATO.

Ta druga obietnica już faktycznie pokrywająca się z jego wyborem była dość istotna, dlatego że przytłaczająca większość Hiszpanów, prawie dwie trzecie, nawet jeżeli byli za ewentualnie wstąpieniem do NATO, to w sumie dwie trzecie Hiszpanów opowiadała się za tym, że powinni zagłosować w referendum nad tym, czy zostawać, czy nie zostawać.

że Hiszpania została po prostu postawiona przed ultimatum przez swoich zagranicznych sojuszników, głównie przez Niemców, ale też na przykład właśnie Stany Zjednoczone, przez Wielką Brytanię, a mianowicie, że to jest pakiet, że nie może wyjść z NATO, bo jeżeli wyjdzie z NATO, to nie zostanie przyjęta do EWG, czyli Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, czyli tego, co później stanie się Unią Europejską.

Skoro nasi sojusznicy z Zachodu mają ostatnie słowo i mogą nas po prostu do tej grupy nie przyjąć, jeżeli wyjdziemy z NATO, to być może warto w nim zostać.

Takie jest przynajmniej rozumowanie Filipa Gonsalesa, który w związku z tym zmienia swoją wcześniejszą obietnicę i podczas kampanii referendalnej zaczyna bardzo, bardzo, bardzo gorąco namawiać wszystkich, żeby głosowali za pozostaniem w NATO.

Organizowali ją komuniści, organizowały ją związki zawodowe, organizowali ją wszyscy ci, którzy byli pierwotnie i tak tym NATO przeciwni, ale zaangażowali się w to także bardzo szeroko artyści.

I co więcej, na zaledwie miesiąc przed głosowaniem sondaże wskazywały, że większość Hiszpanów będzie głosować jednak za tym, żeby Hiszpania z tego NATO wyszła.

I dla rządu to był ogromny problem, a potencjalnie też rzeczywiście dla Stanów Zjednoczonych oraz innych zagranicznych sojuszników, dla których byłoby to niezwykle silne osłabienie tego całego sojuszu i nie wiadomo, co w związku z tym stałoby się być może z innymi potencjalnymi członkami, którzy też by wyszli, bo do tej pory nie było takiego przypadku, żeby jakiś kraj opuścił NATO.

W związku z czym następuje wzmożenie kampanii referendalnej za tym, żeby na 100% głosować za NATO, bo NATO jest wspaniałe i cudowne.

Człowiek, który jest silnie, niezwykle silnie zaangażowany w działanie przeciwko NATO i jeden z najsilniejszych krytyków Felipe Gonzalesa.

Natomiast wzmożenie tej całej kampanii, uciszenie przeciwnych głosów, nasilenie wszelkich środków przekazu, ale też włożenie ogromnych środków finansowych przez partię socjalistyczną w to, żeby głosować za, sprawia, że

Nie namawia dlatego, że jest przeciwny NATO, wręcz przeciwnie, on akurat jest bardzo za członkostwem, natomiast chodzi o to, żeby zaszkodzić socjalistom, w związku z czym chce doprowadzić do porażki wizerunkowej samego referendum, no ale to sprawia, że do urn idzie tak naprawdę około połowy uprawnionych i z tej połowy trochę ponad połowa głosuje za pozostaniem w NATO.

Natomiast dzieją się także inne rzeczy.

Dlatego, że w całej dotychczasowej historii NATO artykuł piąty, czyli ten najsłynniejszy, ten, że atak na jednego członka jest atakiem na wszystkich, że w razie ataku na jednego członka Sojuszu Północnoatlantyckiego wszyscy inni zruszają do pomocy i tak dalej.

Duża grupa potencjalnych sojuszników również w NATO wiedziała, że tej broni tam nie ma i nie chciała brać udziału w tych akcjach.

Natomiast jednym z takich krajów była też Hiszpania.

To jest oczywiście wiele wątków, o których w dalszym ciągu można mówić, ale przenieśmy się do współczesności, bo to wszystko, o czym teraz opowiadałem, ma bezpośrednie przełożenie na to, co dzieje się z Hiszpanią w NATO obecnie.

Jak wiemy, Donald Trump, po tym jak doszedł do władzy, zaczął bardzo mocno cisnąć po swoich sojusznikach natowskich, że wielu z nich nie płaci tyle, ile byli zobowiązani do płacenia.

Na przykład Hiszpania była jednym z tych krajów, które przez lata płaciło na NATO dużo poniżej poziomu, jaki był ustalony.

Natomiast w zeszłym roku, jesienią, Donald Trump wymusił na swoich sojusznikach, żeby ten limit w ogóle podnieść do 5% krajowego PKB.

5% to jest dość sporo, natomiast większość krajów się na to zgodziła, znaczy wszystkie kraje się na to zgodziły, a niektóre są nawet prymusami.

I, że być może należałoby tę Hiszpanię z NATO po prostu wyrzucić.

Natomiast Hiszpania ma też ze Stanami Zjednoczonymi specjalną umowę, którą podpisali w latach 80., czyli w tych latach tej niechęci właśnie do NATO.

I teraz tak, szybko sobie odpowiedzmy na to, czy w ogóle Hiszpanię można w związku z tym z NATO wyrzucić.

Ale jest możliwość, żeby Hiszpania sama wyszła z NATO.

To jest obwarowane też kilkoma warunkami, że taki kraj musi być członkiem NATO przez minimum 20 lat, no ale Hiszpania spełnia ten warunek i że oczywiście ten okres wyjścia nie jest natychmiastowy, tylko w tym przypadku musi minąć ponad rok do jego realizacji.

Ale teoretycznie jest droga dla kraju, który by chciał z NATO wystąpić, mimo że do tej pory nie zdarzył się jeszcze taki przypadek.

które domagały się właśnie tego, żeby Hiszpania złożyła ten wniosek o wyjście z NATO, przekonując, że no a la guerra, nie wojnie, oznacza de facto opuszczenie sojuszu i brak dalszej współpracy z krajem badenckim, jakim są w tej chwili Stany Zjednoczone.

W szerszym kontekście Podemos jest dość specyficzną partią, dlatego że jest to ugrupowanie, które wyrosło z protestu społecznego, związanego z czymś zupełnie innym, natomiast w pewnym sensie jest spadkobiercą tamtych protestów z 2003 głównie roku i być może też z tych lat 80. w jakimś stopniu również.

I co jakiś czas można usłyszeć z ust właśnie polityków Podemos takie hasła o tym, że chociażby Rosja musiała się bronić, że przecież NATO podeszło za blisko.

Muszą się od nich jakoś odróżnić i stąd między innymi też podnoszą to hasło, że Noah Laguerra de facto oznacza wyjście z NATO.

Natomiast Pedro Sánchez ma jedną niezwykłą umiejętność.

Pedro Sánchezowi też nie starczyło tych głosów, ale dokonał czegoś niemożliwego i zebrał bardzo szeroką koalicję grup, które nie mają za sobą za wiele wspólnego, często ze sobą rywalizują, natomiast była dla nich bezpieczniejsza wizja takiego rządu niż potencjalnie tego prawicowego.

Natomiast chodzi o to, że bardzo wiele osób uważa, że w związku z tym jest zaprzeczeniem hiszpańskiej polityki, że jest gotów poświęcić hiszpańską państwowość za cenę swojej własnej władzy.

Jednym z jego najgłośniejszych krytyków jest w ogóle Felipe González, czyli ten premier socjalistów, który zmienił całkowicie swoje zdanie na temat NATO i dzięki temu m.in.

Natomiast ugrupowanie, które urosło niezwykle silnie właśnie w momencie, w którym doszło do tego kryzysu katalońskiego, ponieważ Vox najsilniej atakował katalońskich separatystów w mediach, na ulicach, na wiecach, w przeciwieństwie do rządzącej wtedy partii ludowej, ponieważ wtedy na czele Hiszpanii stał premier Mariano Rajoy, który miał taką życiową w ogóle strategię, żeby jak coś dzieje się złego,

Więc kiedy była ta eskalacja z Katalonią, to Rajoy i jego otoczenie przez długi czas powstrzymywali się od robienia czegokolwiek, natomiast Vox bardzo, bardzo, bardzo, bardzo napędzało...

Natomiast jest bardzo, bardzo nośnym paliwem w platformach społecznościowych i dlatego coraz więcej osób, które jest z klasy pracującej i mieszka w miejscach, gdzie wcześniej głos na socjalistów albo na partię na lewo socjalistów był w zasadzie głosem pewnym,

Więc, wracając do szanseza i wracając do NATO, powód, dla którego...

Natomiast jeżeli chodzi o

Rolę samej Hiszpanii w NATO, z którego, jak widzimy, nie można jej wyrzucić, ale Hiszpania też nie wyjdzie, ponieważ Hiszpania, pomimo tego, że płaci stosunkowo niewiele, to jest bardzo realnym sojusznikiem.

Na Słowacji mają największy kontyngent wojskowy z sześciu zagranicznych państw natowskich, które wysłały tam żołnierzy.

Nic nie wskazuje na to, żeby mieli sami z tego NATO wyjść.