Mentionsy

Dziś o śmierci Lionela Jospina, francuskiego polityka, radnego deputowanego, eurodeputowanego, ministra, premiera, dwukrotnego kandydata na prezydenta i dwukrotnego pierwszego sekretarza tamtejszej partii socjalistycznej.

Czytałem, co jest pisane i słuchałem, co jest mówione w tych godzinach po śmierci Lionela Jospina.

Jospin uosabiał sobą powagę, uczciwość i prawość, a także rozumienie lewicy jakże odmienne od tego, które dziś jest dominujące.

Następca Jospina, pierwszy sekretarz Partii Socjalistycznej, Olivier Faure, twierdził z kolei, że reprezentował on lewicę, która sama od siebie

Można by więc powiedzieć, że lewica Lionela Jospina to był kościół otwarty.

Można więc powiedzieć, że bez względu na to, czy przy głosie byli prawicowcy, lewicowcy, centryści, to chyba wszyscy się zgadzali, że Jospin był człowiekiem lewicy, którego zachowała prawość.

Chyba w ogóle wśród narodów zachodniej Europy swego rodzaju nostalgia za latami 90., a więc za tym okresem, kiedy Jospin był premierem.

Rewolucji, którą przecież w niemałym stopniu sam Jospin zainaugurował.

No ale mógłbym zapytać, czy w świetle tego wszystkiego, wszystkich tych wypowiedzi, w świetle też tego podlania, tego wszystkiego z hostem nostalgii mamy zatem konsens, że czasy Lionela Jospina to był złoty wiek.

Prawda jest taka, że dziedzictwo Jospina Francuzów dzieli i będzie dzielić jeszcze długo.

I to niemalże prawda, bo były takie, które Jospin zaproponował, a które w gruncie rzeczy się przyjęły i nikt już ich potem nie zmieniał, nawet nikt ich za bardzo nie krytykował.

I kolejna rzecz, która stanowiła jakąś osłodę nawet dla krytyków, to był też pewien styl prowadzenia, powiedzielibyśmy, ksiąg państwowych Jospina, który faktycznie, jak to mówili niektórzy, miał w sobie coś takiego kalwińskiego, bo był protestantem z wychowania i pochodził z wielopokoleniowej rodziny protestanckiej, choć sam był agnostykiem.

Dalej, Jospin był zwolennikiem bardzo daleko idących przywilejów podatkowych dla startupów, dla rodzącego się wtedy French Techu, ale także dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Na przykład pierwsze 250 tysięcy franków za czasów Jospina było obłożonych nie, jak to było wcześniej, 33-procentowym podatkiem, ale 15-procentowym.

Trzeba przyznać, że Jospin miał w obszarze polityki społecznej odnoszącej się do tego, co jedni będą chcieli nazywać sprawami obyczajowymi, drudzy będą chcieli nazywać sprawami powiązanymi z prawami człowieka.

Ta sprawa wtedy stanęła tak naprawdę po raz pierwszy poważnie na porządku dnia i Jospin zdecydował się na wprowadzenie związków partnerskich pomimo naprawdę potężnej polemiki, która zapłynęła na obydwu końcach sceny politycznej.

No, jak widać, Jospin ryzykował walionowanie wszystkich, ale liczył na to, że jest taki umiarkowany środek, który go w tych sprawach poprze.

Jospin tak naprawdę zawsze zachował głęboką rezerwę wobec małżeństw jednopłciowych, a szczególnie adopcji dzieci.

Otóż Jospin powiedział kiedyś, że akceptuje gospodarkę rynkową, ale nie akceptuje społeczeństwa rynkowego.

No i przejawiało się to chociażby w tym, że lewicowy rząd Lionela Jospina sprywatyzował więcej przedsiębiorstw państwowych, aniżeli dwa poprzednie prawicowe rządy razem wzięte.

Jak bronił tego Jospin?

Jospin powtarzał jak mantrę.

No więc Jospin miał swój pomysł, o którym mówiłem wcześniej.

Jest w tym po części wina Jospina.

I tak też było z Jospinem.