Mentionsy

Dziś o śmierci Lionela Jospina, francuskiego polityka, radnego deputowanego, eurodeputowanego, ministra, premiera, dwukrotnego kandydata na prezydenta i dwukrotnego pierwszego sekretarza tamtejszej partii socjalistycznej.

Czytałem, co jest pisane i słuchałem, co jest mówione w tych godzinach po śmierci Lionela Jospina.

Następca Jospina, pierwszy sekretarz Partii Socjalistycznej, Olivier Faure, twierdził z kolei, że reprezentował on lewicę, która sama od siebie

Można by więc powiedzieć, że lewica Lionela Jospina to był kościół otwarty.

No ale mógłbym zapytać, czy w świetle tego wszystkiego, wszystkich tych wypowiedzi, w świetle też tego podlania, tego wszystkiego z hostem nostalgii mamy zatem konsens, że czasy Lionela Jospina to był złoty wiek.

Prawda jest taka, że dziedzictwo Jospina Francuzów dzieli i będzie dzielić jeszcze długo.

I kolejna rzecz, która stanowiła jakąś osłodę nawet dla krytyków, to był też pewien styl prowadzenia, powiedzielibyśmy, ksiąg państwowych Jospina, który faktycznie, jak to mówili niektórzy, miał w sobie coś takiego kalwińskiego, bo był protestantem z wychowania i pochodził z wielopokoleniowej rodziny protestanckiej, choć sam był agnostykiem.

Na przykład pierwsze 250 tysięcy franków za czasów Jospina było obłożonych nie, jak to było wcześniej, 33-procentowym podatkiem, ale 15-procentowym.

No i przejawiało się to chociażby w tym, że lewicowy rząd Lionela Jospina sprywatyzował więcej przedsiębiorstw państwowych, aniżeli dwa poprzednie prawicowe rządy razem wzięte.

Jest w tym po części wina Jospina.

Prawica dzisiaj chętnie przypomina te słowa, sławne słowa Lionela Jospina o tym, że w antyfaszystowskim teatrzyku

Trzeba te słowa Jospina wszelako czytać w pewnym kontekście.

Trzeba pewnie jeszcze powiedzieć dwa słowa o polityce obronnej i zagranicznej za czasów Lionela Jospina, a właściwie to powinienem powiedzieć za czasów

I to też był problem Lionela Jospina, no bo rządził w realiach kohabitacji.

Ostatecznie, po 2002 roku, jak już zabraknie Jospina, to Chirac wyśle swoich żołnierzy, a tak naprawdę to poważnie się tam zaangażuje Nicolas Sarkozy.

To się zaczyna za Jospina.

Tylko, że Jospina nie było w drugiej turze.

I powystawiała kandydatów na prawo i na lewo, konkurencyjnych wobec Jospina.

Czysty głos protestu i czysta negacja, ale też negacja tej lewicy rządowej Jospina, tej lewicy pod krawatem, odpowiedzialnej, rozważnej, umiarkowanej, ostrożnej, szukającej kompromisu.

Nie bez powodu nazywano go Jospinator, człowiek rzeczowy, zasadniczy, sztywny.

Śmierć Lionela Jospina.