Mentionsy

Ale nawet to pokazuje, że to Izrael jest bliższy realizacji swoich celów, wśród których było choćby sabotowanie możliwości jakiegokolwiek porozumienia między Waszyngtonem i Teheranem, czy skompromitowanie szans na kolejny deal z tą czy inną irańską władzą niż administracja Donalda Trumpa.

Sekretarz skarbu w administracji Donalda Trumpa, Scott Besant, nazwał ten ruch, uwaga, strategicznym jujitsu i powiedział, że Stany Zjednoczone używają irańskiej ropy przeciwko Iranowi.

Od Johna Mearsheimera i Stevena Walta, czy Roberta Pape'a po prawej stronie, przez prawicowców wspierających Trumpa w duchu Roda Drejera i redakcji American Conservative, aż po z lewej strony sporu Stevena Wartime'a, Matta Dasa, oczywiście Vanna Jacksona, czy całe zespoły think tanków takich jak Quincy Institute czy Carnegie Endowment.

Tak długo jednak, jak konsekwencje wzrostu cen energii w USA odkładają się po prostu dłużej, Stany Zjednoczone czy amerykański konsument jest izolowany od bezpośrednich skutków kryzysu, a demokratycznej opozycji wobec Trumpa brakuje, jak to się mówi w żargonie stosunków międzynarodowych, cojones, to cóż z tego?

Wszystkie założenia, które towarzyszyły ocenom polityki Trumpa i koalicji MAGA.

Jak pisze Soltis Anderson, 9 na 10 zwolenników Trumpa wspiera ataki na Iran w porównaniu do 72% sympatyków partii republikańskiej.

Z drugiej strony tylko 9% zwolenników Trumpa, gdy ich o to zapytać, uważa, że atak na Iran jest swego rodzaju złamaniem doktryny America First.

Ta sama Saltice Anderson pisze, że zapytani jeszcze w styczniu wyborcy Donalda Trumpa, czy prezydent słusznie skupia się na zagranicznych zagrożeniach, czy powinien raczej zająć się polityką krajową?

To właśnie wyborcy Trumpa w większym odsetku niż sympatycy partii republikańskiej po prostu przyznali mu słuszność.

Połowa sympatyków czy wyborców partii republikańskiej uważa, że Donald Trump słusznie reaguje czy zajmuje się zagrożeniami zewnętrznymi, podczas kiedy Trump Republicans, wyborcy bardziej Trumpa niż samej partii republikańskiej, uważają tak w blisko trzech czwartych, dużo większą większością.

To dlatego mówię, że choć Stany Zjednoczone przegrywają tę wojnę, to nie przegrywają jej tak, jak chcieliby tego krytcy Trumpa i MAGA.

Jeśli ktoś bowiem jest beneficjentem tego, co się dzieje, to nie przeciwnicy Trumpa, tylko chociażby imiennie sam Tucker Carlson, który udzielając niedawno wywiadu redaktorce naczelnej pisma The Economist, Zannie Minton Burroughs, wypadł na jej tle.

Gdyby było bowiem tak, że gdy Tucker Carlson mówi coś przeciwnego do aktualnie realizowanej przez Trumpa polityki, albo że krytykuje telopinną decyzję o zagranicznej interwencji, to ruch MAGA już dawno by się po tych liniach rozpadł.

Tyle tylko, że wyborcy Donalda Trumpa, a przede wszystkim jego wyznawcy w ruchu MAGA, nie orientują się, bo dlaczego i by mieli, na to co mówi Joe Rogan, Megyn Kelly czy Tucker Carlson, tym bardziej, że mówią oni niezmiennie od wielu lat to samo.

Orientują się oni na zwycięstwo swojego lidera, Donalda Trumpa, i na, jakby to nazwać,

Bo jedna z obietnic Trumpa była swego rodzaju redystrybucja okrucieństwa.

Jeżeli diagnoza Trumpa i ruchu MAGA mówiła bowiem, że poprzednie amerykańskie wojny zakończyły się porażką z powodu nadmiaru idealizmu i niedostatku siły,

Słowem, świat płaci cenę tego, że chociażby izraelska prawica jest o krok dalej, choć wciąż jeszcze daleko, od realizacji swoich planów w Wielkiego Izraela, a polski podatnik dorzuca się do tego, że ciśnina Ormus pozostaje zablokowana, a Donald Trump i Benjamin Netanyahu za pomocą bomb próbują osiągnąć to, co już wcześniej gwarantowała zerwana przez Trumpa umowa

Jednak, tak jak mówiłem kilka minut temu, to nie jest ta porażka wojny, której chcieliby krytycy ruchu MAGA, rojący sobie, że z powodu jakiegoś wyimaginowanego buntu trumpowskiej bazy, bazy, która, jak podpowiadają kolejne badania, jest jak najbardziej zadowolona z tego, co się dzieje, obali Trumpa lub doprowadzi do jego rychłej porażki.

Zaś by demokratyczna opozycja była skuteczniejsza w krytykowaniu Trumpa i w wykorzystywaniu

Słowem, by bojąc się reperkusji ze strony administracji Donalda Trumpa, europejskie rządy będą popierać jego politykę, która osłabia ich własne notowania i czyni ich ruchy mniej popularnymi.

To znaczy, jeśli groźba inflacji uderzy w nastroje konsumenckie samych wyborców Donalda Trumpa, to administracja czym prędzej, aby z jednej strony uspokoić nastroje na giełdzie, a z drugiej strony...

Tyle tylko, że jak na razie sami zadeklarowani wyborcy Donalda Trumpa nie deklarują aby owe efekty widzieli, albo jeszcze inaczej.