Mentionsy

O Trumprializmie.

I zacząłbym od tego, że jedyna doktryna, jaką kieruje się póki co administracja Trumpa, to nie żadna wielka strategia wojny na Pacyfiku, ani tym bardziej izolacjonizm, czy nawet, jak się okazuje, doktryna Dunrow, czyli powrotu do obrony własnej półkuli.

Jeśli bowiem jest jakaś doktryna, którą realizuje Donald Trump, to jest to doktryna łatwych zwycięstw.

Nie będąc w stanie zakończyć wojny rosyjsko-ukraińskiej, Donald Trump i J.D.

Przy tej okazji też warto pozwolić sobie na pewnego rodzaju dygresję, bo nie brakuje w Polsce osób, które niezależnie od wszystkiego będą nas przekonywać, że Trump zawsze gra w pięciowymiarowe szachy, jest o sto kroków przed innymi i zawsze w jego strategii chodzi o Chiny.

Mamy w naszym kraju ludzi, którzy jeśli Trump potknie się na chodniku i wywróci idąc prostą drogą, i tak powie, że dokonał strategicznego przesunięcia w kierunku pozycji horyzontalnej.

No ale znów, są też w Polsce osoby, które będą uważać, że wszystko co jest niekorzystne dla Europy i kosztuje Europie pieniądze, jest z kolei dla nas dobre, więc będą i w tym aspekcie politykę Trumpa wspierać.

Co więcej, udało im się przekonać Trumpa, że Iran nawet nie będzie walczył, bo sam widok lotniskowców i pierwsze bomby, które spadną spowodują, że irańskie przywództwo z powrotem usiądzie do stołu i podda wszystko.

I jeśli przesadzam, to naprawdę tylko trochę, bo kolejne wypowiedzi czy to Trumpa, czy Hexetha, czy innych przedstawicieli Białego Domu prowadzą...

Zresztą to sam ruch America First i MAGA doszedł do władzy i taka była też obietnica Trumpa, że Ameryka nie będzie w kolejne wojny się wikłać, a interes amerykańskiego obywatela

moment, w którym Stany Zjednoczone i Izrael powiedzą, że Iran został pokonany, a nowy ład będzie wyglądał w ten sposób, a o wszystkim zadecyduje Rada Pokoju Donalda Trumpa, to przywódcy w państwach sojuszniczych będą skłonni po prostu

Zresztą, czy samo zbliżenie Iranu, Rosji i Chin, z którym teraz walczy Trump, samo w sobie nie było konsekwencją polityki prowadzonej z szaleńczym uporem od ponad 20 lat?

W jakimś wymiarze także Brexit był pokłosiem tych migracyjnych kosztów, które przerzucono na Europę, ale i analogicznie w Stanach Zjednoczonych wyborcy zaufali Donaldowi Trumpowi w roku 2016, gdy obiecywał zakończyć tak zwane wieczne wojny i nigdy więcej nie wikłać się w podobną politykę.

Oto zresztą być może administracji Trumpa od początku chodziło.

Rządy w Wielkiej Brytanii, Niemczech czy Francji im bardziej będą godzić się na koncesję wobec Trumpa, tym bardziej będą wspierać fundusz reelekcyjny amerykańskich republikanów i prezydenta, który wykorzysta wszystkie narzędzia przeciwko nim samym.

Iran militarnie przegra, Izrael będzie bliższy osiągnięcia swoich celów, a Trump dostanie obrazki, które od początku chciał pokazać na antenie Fox News i innych amerykańskich telewizji.

Nie zbuntują przeciwko Trumpowi, a partia republikańska nie rozpadnie przed wyborami.

Nawet jeżeli są oni bowiem przeciwni interwencji czy wojnie z Iranem, to nie będą chcieli oddać demokratom zwycięstwa, a podniesienie buntu przeciwko Trumpowi i jakaś próba rozbicia partii republikańskiej do tego przecież by

Ostatecznie bowiem prezydent Trump ma ten sam problem, który miał prezydent Biden.

Zarówno Biden jak i Trump są zmuszeni radzić sobie z rzeczywistością, w której wzrost gospodarczy, statystyki zatrudnienia czy idące w górę indeksy amerykańskiej giełdy nie przekładają się na większy dobrobyt, stabilność i siłę nabywczą pensji.

Różnica między Bidenem i Trumpem polega na tym, że ten drugi postanowił poradzić sobie z problemem poprzez eksternalizowanie zagrożeń.

O ile jednak na krótką metę prezydentowi Trumpowi udawało się za pomocą tych bardzo spektakularnych obrazów