Mentionsy

mieszkał trzeci z moim zdaniem najważniejszych ludzi dla procesu odzyskania przez Polskę niepodległości, mówiąc o Polakach oczywiście, a mianowicie wybitny nasz pianista Ignacy Jan Paderewski.

Dmowski w tym czasie z Paderewskim utrzymywał dość bliskie kontakty, tyle tylko, że obaj jakby doszli na pewnym etapie do wniosku, że rzeczywiście z Rosją nie ma najmniejszych szans uzyskać cokolwiek.

Ignacy Jan Paderewski zrobił rzecz absolutnie fundamentalnie ważną, a dziś często lekceważoną i niedocenianą.

I przez szereg kolejnych miesięcy Ignacy Jan Paderewski prowadził w Stanach Zjednoczonych wielką kampanię na rzecz pomocy humanitarnej dla Polaków właśnie na ziemiach polskich, żeby udzielać im wsparcia materialnego w sytuacji właśnie trwającej wojny.

Ale w istocie rzeczywiście ta kampania na rzecz pomocy humanitarnej była też kampanią polityczną, jak byśmy dzisiaj powiedzieli, PR-ową, przypominającą amerykańskiej opinii publicznej o tym, że istniało kiedyś takie państwo jak Polska, że ono ma swoje aspiracje i na tym polu Paderewski zaczął odnosić coraz większe sukcesy, ale o tym za moment.

Tu kłania się oczywiście akcja Paderewskiego.

W zasadzie Wilson nie był melomanem i akurat niespecjalnie zachwycał się wirtuozerią pianistyczną Paderewskiego.

Natomiast Paderewski zdołał pozyskać właśnie dla sprawy polskiej jednego z najbliższych doradców.

Wilsona do spraw polityki zagranicznej, zwłaszcza specjalizującego się w tematyce europejskiej, pułkownika Hausa, który się okazał właśnie melomanem, wielkim fanem Paderewskiego i za sprawą, można powiedzieć, Hausa, Wilson, ale także i tego, że w listopadzie 16 roku w Stanach Zjednoczonych odbyły się wybory prezydenckie, w których Polacy...

mając obywatelstwo amerykańskie także i za sprawą apeli Paderewskiego głosowali na Wilsona, postanowił poruszyć sprawę polską.

I tutaj z odsieczą pośpieszył człowiek kompromisu, co w polskiej polityce było, jest i pozostaje niezwykle deficytową wartością, czyli Ignacy Jan Paderewski.

Otóż Paderewski w grudniu

zrozumiał, że Paderewski jest dla niego idealnym kandydatem na takiego premiera, który będzie do przyjęcia nie tylko dla niego, ale właśnie także i dla narodowej demokracji i ich sojuszników z Francji, Wielkiej Brytanii.

doszło do nominacji w połowie stycznia 1919 roku właśnie Ignacego Jana Paderewskiego na nowego premiera.