Mentionsy

Studzi mój entuzjazm profesor Rafał Kowalczyk z Instytutu Biologii Ssaków PAN.

Takiej listy, wyjaśniał wtedy w mediach profesor Kowalczyk, nie ma, a oba gatunki są ważne i ściśle chronione.

Żubrów nigdy nie będzie za dużo, mówi profesor Kowalczyk.

To 10% odszkodowań za szkody wyrządzone przez gatunki chronione, porównuje Kowalczyk.

Na październikowej komisji sejmowej wystąpiła profesor Wanda Olech-Piasecka z SGGW w Warszawie, prezeska Stowarzyszenia Miłośników Żubrów, związana również z Polskim Związkiem Łowieckim, propagatorka podejścia, jak nazywa to Kowalczyk, hodowlanego.

Magia, mówi Rafał Kowalczyk, wjeżdżając w szutrową drogę między łąkami.

Profesor Kowalczyk pokazuje mi zdjęcia wikinga.

Kowalczyk w instytucie pokazuje mi futro żubra.

Dystans krytyczny to 50 metrów, opowiada Kowalczyk.

Kowalczyk do Puszczy Białowieskiej pierwszy raz przyjechał mając 18 lat.

Razem z zagranicznymi naukowcami, którzy przyjechali do Białowieży, Kowalczyk zaczął przyglądać się żubrom.

Kowalczyk z zespołem obserwował dokąd najczęściej wędrują.

Wylicza Kowalczyk.

Pytam profesora Kowalczyka, kiedy stoimy na polanie, wypatrując kolejnych żubrów.

Nie można do tego dopuścić, mówi profesor Kowalczyk.

W oddali, pod lasem, profesor Kowalczyk zauważa trzy żubry.

Cała Europa była nimi pokryta, opowiada Kowalczyk, kiedy wpatrujemy się w żubry pod lasem.

To, według profesora Kowalczyka, świadczy o nieprzystosowaniu tych zwierząt do życia w lesie.

W 1919 roku żubry żyjące na wolności w Puszczy Białowieskiej wyginęły, opowiada Kowalczyk.

Do 2018 roku odbywały się polowania komercyjne na żubry w Puszczy Boreckiej i Knyszyńskiej, mówi mi profesor Kowalczyk.

Rafał Kowalczyk sam był myśliwym.

Dziś myśliwi profesora Kowalczyka raczej nie lubią.

Kolejny mógł zginąć wczoraj, mówi Kowalczyk.

Kowalczyk pokazuje mi żubrze odchody, pełne ziaren kukurydzy i zbiera żółte kolby, których żubry nie znalazły.

Potrącony żubr mógł być z tego stada, stwierdza Kowalczyk.